ว……โผล่ออกมาด้านนอกไม่หยุด ราวกับจะไม่มีการหยุดพักอย่างไรอย่างนั้นกำลังจะปะทะไปด้านบน หลานเยาเยาพลิกมือ โอบเอวเย่หลีเฉินไว้ และพาเขาข้ามผ่านกลุ่มมด“อ๊า! ช่วยข้าด้วย……”เสียงน่าเวทนาร้องขอความช่วยเหลือดังมาจากด้านหน้า ตอนที่มีคนวิ่งหนี ได้ตกลงไปกลางฝูงมดที่ไหลกรูออกมา เพิ่งจะส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ก็ถูกฝูงมดปกคลุมกินเป็นอาหารหมดแล้วทางด้านหน้าถูกตัดขาด จะถอยก็ถอยไม่ได้ มดทางด้านซ้ายก็รอบล้อมเข้ามาด้านขวาก็เป็นสวนนํ้าเต้ายา จากเสียงกรีดร้องขององครักษ์วังหลวงเมื่อครู่นี้ ก็คาดว่าน่าจะถูกมดพวกนั้นครอบครองไปแล้วแต่ตอนนี้มีเพียงที่นั่น ที่สามารถไปได้ที่สวนนํ้าเต้ายานั่นเงียบผิดปกติ ไม่มีบรรยากาศแบบมีคนอยู่เลย มีแต่เพียงกระดูกเป็นชิ้นๆที่ถูกตอดกินจนหมดเกลี้ยง ด้านบนยังทิ้งรอยเลือดที่ยังไม่แห้งไว้อยู่“พวกนั้นมันคือมดอะไรกันแน่?”768
คนที่พูดนั้นคือเย่หลีเฉิน หลานเยาเยาและเขามายังด้านนํ้าเต้ายา ทุกที่ก็มีเนินทรายเล็กๆรวมตัวกัน รูตรงกลางไม่มีมดโพล่ออกมาแล้วในที่สุดพวกเขาก็มีโอกาสได้หอบพักหายใจ“คือกองทัพมดทะเลทราย สีแดงเป็นพันธุ์ที่ดุร้ายที่สุด แต่ว่า……ทำไมขนาดของพวกมันถึงใหญ่ขนาดนั้น?”ข้อนี้เป็นสิ่งที่หลานเยาเยาคิดหลายร้อยรอบก็ยังหาคำตอบไม่ได้รู้สึกว่ารอบกายมีการเคลื่อนไหว หลานเยาเยาจึงหันไปมอง คือจื่อเฟิงที่แบกเย็นหงอยู่ ตามมาจากอีกด้านหนึ่ง“คุณหนู พวกมันมาแล้ว”“รีบไปเร็ว”แต่ทันทีที่สิ้น
