เสียง หลานเยาเยาหันกลับมาก็ต้องตื่นตระหนก สีหน้าเปลี่ยนไป พูดเสียงดังว่า:“แย่แล้ว กับดัก!”ติดกับแผนสกปรกของกองทัพมดทะเลทรายเข้าแล้ว“หมายความว่าอย่างไร?”เย่หลีเฉินไม่เข้าใจ“กองทัพมดทะเลทรายเป็นมดกองทัพชนิดหนึ่ง สู้กันเป็นกลุ่มเพื่อจับเหยื่อ ฉลาดกว่างูทองทะเลทรายมาก พวกมันเป็นกลุ่มกลุ่มนึง สามารถแบ่งกันออกไปล้อมเหยื่อได้และตอนนี้ พวกเราอยู่ในขั้นตอนการถูกล้อม ต่อไปพวกมันจะเริ่มกิน”นางไม่ได้พูดเกินจริงเลยสักนิดอีกอย่างกองทัพมดที่เห็นทั้งหมดตอนนี้ ฉลาดกว่าที่คิดไว้เสียอีก769
เย่หลีเฉินและจื่อเฟิงได้ยินก็ตกใจ!พวกเขาไม่รู้สึกว่าสิ่งที่หลานเยาเยาพูดนั้นเป็นสิ่งโกหกสักนิดตอนนี้!ในสวนนํ้าเต้ายาที่เงียบผิดปกติได้มีกองทัพมดสีแดงผืนใหญ่พรั่งพรูออกมาจากส่วนที่ถูกใบไม้ใหญ่ปิดกั้นไว้แล้วก็ยังมีพวกที่อยู่ในรูเนิน พรั่งพรูออกมาเหมือนกับได้รับคำสั่ง ทันใดนั้นรอบๆของพวกหลานเยาเยาก็จมอยู่ในสีแดงเลือด“เยาเยา พวกเราถูกล้อมแล้ว”ตาเย่หลีเฉินประกาย จับแขนของหลานเยาเยาไว้ แล้วพูดกับนางอย่างหนักแน่น:“เจ้าต้องหนีออกไป ห้ามให้ยาฉางตานตกอยู่ในมือของราชครูใหญ่”“เจ้าจะทำอะไร?”เมื่อเห็นเย่หลีเฉินเหมือนตัดสินใจอะไรได้ ปฏิกิริยาแรกของหลานเยาเยาก็คือพลิกมือจับเขาไว้และส่ายหัว“ไม่ได้ ยังไม่ถึงนาทีสุดท้าย ห้ามยอมแพ้”อีกอย่าง พวกเขายังมีโอกาส“เยาเยา……”“ไม่ต้องพูดแล้ว”หลานเยาเยาตัดบท มองกองทัพมดทะเลทรายที่ใกล้เข้ามาเรื่อ
