รสุมทะเลทรายก่อนหน้านี้ ปกคลุมสวนแตงโมผืนนี้เอาไว้เมื่อวานมีลมพัดแรง ยามคํ่าคืนยังมีลมพัดทรายถูกพัดพาไป สวนแตงโมถึงได้ปรากฏขึ้นเมื่อคิดได้ดังนั้น ดวงตาอันสวยงามของหลานเยาเยามองไปยังเหล่าองครักษ์วังหลวง พูดด้วยนํ้าเสียงธรรมดาว่า:“หลบไป อย่าขวางทาง”หลานเยาเยาไม่ได้ต้องการครอบครองสวนแตงโมคนเดียว แต่นางต้องตรวจสอบว่าที่นี่มีสิ่งอันตรายหรือไม่แต่ทว่า!ทั้งเหนื่อยทั้งหิวทั้งวิตกกังวล ทำให้พวกเขาถึงจุดพังทลาย เมื่อได้ยินนางพูดแบบนั้น แต่ละคนก็พูดถากถาง ตาแดงเย็นชา“เทพธิดาไม่ใช่ว่าต้องอยู่ที่สูง และคอยอวยพรให้ผู้คนหรอกหรือ? ตอนนี้พวกเราเป็นชาวบ้าน เทพธิดาอยากแย่งแตงโมกับพวกเราชาวบ้านหรือ?”752
“พวกท่านมีนํ้ามีอาหาร หิวก็ไม่ตาย หรือว่าไม่ควรที่จะสงสารพวกเราที่หิวใกล้จะตายแล้วหรือ?”“……”พวกเขาสองสามคนต่างพูดกันเหมือนหมาบ้าผู้ที่อยู่ด้านหลังหลานเยาเยาแต่ละคนเบิกตาโต อดไม่ได้ที่ใช้กระบี่ฟันทีละคน ละคนปรารถนาดีแต่ไม่ได้ดีจริงๆเลย เจ้าสำนักไม่ได้ต้องการแย่งกับพวกเขา อีกอย่างแตงโมพวกนี้ก็ไม่ใช่ของพวกเขา ทำไมต้องให้พวกเขาครอบครองคนเดียว?เย่หลีเฉินซึ่งอยู่ด้านข้างกำหมัดแน่น สถานการณ์ที่รุนแรงนี้องครักษ์วังหลวงที่ได้รับการฝึกฝนอบรมมาอย่างเข้มงวด ได้กลายเป็นแบบนี้แล้วเขาไม่ได้พูดอะไรเพราะสีหน้าของหลานเยาเยานั้นสุขุม ในใจนางต้องมีความคิดบางอย่าง เพียงแต่เหนื่อยกับองครักษ์วังหลวงที่ใกล้บ้าเหล่านั้นหลานเยา
