เยาเลิกคิ้ว ไม่พูดอะไร และใช้นิ้วมือสะกิดยู่หลิวซูที่อยู่อีข้าง“อะแฮ่ม!”เดิมคิดว่าหลานเยาเยาไม่พูดอะไรคงกำลังเรียบเรียงคำพูด คิดไม่ถึงว่านางจะให้เขาเอ่ยปากพูด“อ้า! ครอบครองสวนแตงโม? แท้จริงแล้วใครได้ครอบครองนั้นยังไม่แน่!อีกอย่างสวนแตงโมนั้นอยู่ในทะเลทรายไม่ได้อยู่ที่ประเทศก่วงส้า ไม่ใช่ของฮ่องเต้ของพวกเจ้า ผู้พบย่อมมีส่วนแบ่ง753
ถ้าต้องการแย่ง พวกเจ้าแย่งพวกเราไม่ได้หรอก คิดจะสู้อย่างสุดชีวิต พวกเจ้าก็เอาอย่างงี้แหละ พวกเราขี้เกียจจะขยับแต่ว่า! พวกเราไม่สามารถกดดันทำให้คนสิ้นหวัง แบบนี้แล้วกัน แบ่งกันคนละครึ่ง”ทันทีที่เขาพูดจบ องครักษ์วังหลวงที่อยู่ตรงข้ามรีบโต้ขึ้นมา: “ทำไมต้องแบ่งคนละครึ่ง เห็นอยู่ชัดๆว่าพวกเราเห็นก่อน สวนแตงโมต้องเป็นของพวกเรา”“เอ่อ!”ยู่หลิวซูยิ้ม ชำเลืองมองพวกเขาด้วยสีหน้าเยือกเย็น“นี้ไม่ใช่การเจรจากับพวกเจ้า เพราะพวกเจ้าไม่มีทางเลือก ถอยออกไปเสียดีๆ มิเช่นนั้น……”พัดขนนกที่เอวถูกหยิบขึ้นมาในชั่วพริบตา ในพัดขนนกได้ซ้อนใบมีดคมไว้ แค่หยิบพัดขนนกขึ้นมา คนที่เหลือล้วนหยิบกระบี่ขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่าพวกเขาท่าทางเอาจริงเหล่าองครักษ์วังหลวงตกใจถอยออกไปหลายก้าว ต่างมองตากันแต่กลับไร้หนทางทำได้เพียงแต่ส่งสายตามองไปยังฮ่องเต้ที่เดินมายังข้างพวกเขาสถานการณ์ตึงเครียด ขันทีที่อยู่ข้างกายฮ่องเต้ตกใจจนหวาดกลัว แต่เขายังคงกล้าที่จะพูด:“ไม่ได้ สวนแตงโมเป็นของฮ่องเต้อย่างไรก็ให
