เหล่าองครักษ์วังหลวงที่แข็งแกร่งและฮึกเหิมดังมังกรและเสือที่ผาดโผน เมื่อมองเห็นเหตุการณ์ดังกล่าวก็รีบมองไปยังองครักษ์วังหลวงที่วิ่งหนีไปผู้นั้นด้วยแววตาแดงกํ่าและรีบออกตามไปในสายตาของพวกเขา คนที่วิ่งหนีไปผู้นั้นเป็นเหมือนนํ้าที่ไหลอย่างบ้าคลั่ง พวกเขาไม่มีทางปล่อยให้เขาหลบหนีไปได้เพียงแต่ตามไปไม่ไกลพวกเขาก็ต้องหยุดด้วยความตกใจกลัว สายตาจ้องมองอย่างเอาเป็นเอาตาย องครักษ์วังหลวงที่วิ่งหนีมาผู้นั้นถูกงูทองรัดขาจนล้มลงกับพื้นลายเป็นเหยื่อของฝูงงูทองเสียงร้องที่โหยหวนนั้นส่งเสียงได้เพียงสองครั้งก็ถูกงูทองอุดปากไว้เมื่อเห็นสถานการณ์ดังนั้น!เหล่าองครักษ์วังหลวงล่าถอยไปด้วยความสั่นเทากลับไปยังตำแหน่งเดิม โดยไม่หันกลับไปมองงูทองที่กำลังกินเหยื่อเป็นอาหารที่พึ่งสุดท้ายของพวกเขาไม่มีแล้ว…ฮ่องเต้ประเทศก่วงส้าตกตะลึงด้วยความประหลาดใจ ถอยไปอยู่ข้างรูปปั้นหินทารกยักษ์และเดินเข้าไปเตะองครักษ์วังหลวงผู้หนึ่งอย่างเหี้ยมโหด“เป็นขยะที่ไร้ประโยชน์เสียจริง แค่คนคนเดียวยังจับไม่ได้ พวกเจ้ามิสู้ตายไปเสียดีกว่ารึ”“ขอฝ่าบาทโปรดอภัย เป็นกระหม่อมที่ไร้ความสามารถ!”ฮ่องเต้ประเทศก่วงส้าอยากเตะพวกเขาอีกหลายๆ ที แต่เมื่อมองเห็นองครักษ์วังหลวงที่กำลังให้เลือดเต็มกานํ้า738
เขารีบเดินเข้าไปเอามือหยิบกานํ้าซึ่งเต็มไปด้วยเลือดขึ้นมาดื่ม จากนั้นส่งกานํ้าที่เขาดื่มไปแล้วครึ่งหนึ่งให้เขาพร้อมพูดด้วยเสียงอันเยือกเย็น“เติมเ
