ลือดต่อไปให้เต็มถึงหยุด”แต่เลือดของคนคนหนึ่งจะมีมากเพียงไหนกัน?ดังนั้นองครักษ์วังหลวงที่นอนอยู่ที่พื้น ไม่นานเลือดก็ไหลจนหมดและตายในที่สุดขันทีที่พิงรูปปั้นหินทารกยักษ์ เลียคราบเลือดที่ริมฝีปากและมองไปที่กานํ้าในมือขององครักษ์วังหลวง คอกลืนนํ้าลายไม่หยุดในใจของเขามีความคิดบางอย่างจึงเดินเข้าไปทูลฮ่องเต้ด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่งและพูดว่า:“ฝ่าบาท ถ้าทำอย่างนี้ต่อไปจะไม่เป็นผลดีพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ประเทศก่วงส้าเมื่อได้ยินก็หันไปมองผู้ประจบสอพลอที่อยู่ตรงหน้าด้วยแววตาอันเยือกเย็นเรื่องนี้ต้องให้เขามาสอนด้วยหรือเขาจะไม่รู้หรือว่าควรทำอย่างไร แต่ตอนนี้มีวิธีอื่นอีกหรือ เขาไม่ได้ดื่มไม่ได้กินมาหนึ่งวันแล้ว ถ้าไม่เอาเลือดขององครักษ์มาดื่มแล้วจะให้ทำอย่างไรเขาอยากตำหนิขันทีผู้นั้น ทันใดนั้นเขาก็นึกได้ว่าขันที่ผู้ที่อยู่ข้างเขาคงมีความคิดบางอย่าง เขาอยากฟังว่าขันทีมีวิธีอะไร“เจ้ามีวิธีอื่นอย่างนั้นหรือ”ขันทีผู้นั้นไม่กล้าพูดออกมา เพียงแต่มองไปยังหลานเยาเยาตรงที่พวกเขารวมกันอยู่ตรงนั้น ฮ่องเต้ประเทศก่วงส้าก็เข้าใจในทันที739
แต่ว่าสีหน้าก็เย็นชาขึ้นทันที มองไปยังหลานเยาเยาที่กำลังขีดเส้นบนพื้น ตำหนิด้วยความโกรธเคือง“เจ้าจะเข้าใจอะไร พวกเขาฆ่าพวกเราอย่างง่ายดาย เจ้ายังกล้าไปยั่วยุพวกเขารึ?”คิดเอาไข่ไก่ไปปะทะก้อนหิน เว้นเสียแต่เขาอยากหาที่ตาย“ฝ่าบาท จำนวนคนของพวกเราแม้ว่าไม่มากเท่าพวกเขา เมื่อใช้
