“นังหนู แกล้งทำเป็นไม่เห็นข้าอีกแล้วใช่ไหม? ข้าต้องต่อสู้อย่างจริงจังด้านนั้นเพียงลำพัง ขัดขวางการโจมตีของงูทอง เพื่อให้คนมากมายมาถึงหลังรูปปั้นหินอย่างปลอดภัยแล้วดูพวกเจ้า พอปลอดภัยแล้วก็ไม่มีใครสนใจข้า ทำไมชีวิตข้าถึงได้ขมขื่นขนาดนี้นะ! ไม่มีใครสนใจข้า เจ้าก็ไม่สงสารข้าแล้ว ข้าเป็นปู่เจ้านะ”คำพูดเมื่อครู่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองต่อความไม่เป็นธรรม พูดตอนสุดท้าย ก็ทำหน้าเบ้ แสร้งทำเป็นร้องไห้ยกใหญ่เอ่อ……หน้าผากหลานเยาเยาเต้นตุบๆ อดไม่ได้ที่จะเอามือไปท้าวหัวไว้ นางอยากอยู่เงียบๆ เงียบๆสงบๆแต่ทว่า……นางลืมตาเฒ่าเย่นไปได้ยังไง?คาดว่าภาพจำที่ตาเฒ่าเย่นให้นางไว้ มันลึกซึ้งมาโดยตลอด อีกอย่างนางก็รู้ว่ากำลังภายในศิลปะการต่อสู้ของเขานั้นยอดเยี่ยมมาก ถึงขนาดอยู่สูงกว่าจื่อเฟิงดังนั้นจึงรู้สึกว่าไม่ต้องกังวลพอเห็นท่าทางจนตรอกของเขาตอนนี้ ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือดของงูทอง โชกไปด้วยเลือด น่าสะพรึงกลัว คนไม่รู้ก็จะคิดว่าเลือดคนออกมาจากตรงไหน และก็ท่าทางที่ทำใบหน้าเหมือนถูกทอดทิ้ง……เขาเสียใจแล้วใช่!725
ตาเฒ่าเย่นทำเพื่อนาง ก็รู้กันอยู่ว่าการมาครั้งนี้ มีความเป็นไปได้มากว่าจะไม่สามารถหวนกลับมาได้ แต่เขาก็ยังคงไม่สนใจเรื่องในเมืองหลวง และมาทะเลทรายกับนาง ถ้าไม่รู้สึกซาบซึ้งนั่นก็ไม่จริงแล้วตอนนี้พอเจอกับสถานการณ์อันตรายเขาก็ยังคงไม่หนีไปไหน และยืดอกเผชิญอย่างห้าวหาญ ตั้งใจที่จะปกป้องนาง ปกป้องทุกคนในขบ
