วนจะเหนื่อยจะลำบากแค่ไหน เขาก็ไม่เคยพูดกับใคร มีเพียงแค่ตอนที่อยู่ต่อหน้านาง ที่พยายามจะเรียกร้องความสนใจรู้ว่าเขาเก่งกาจ แต่ก็ลืมไปว่าเขานั้นเป็นชายชรา ที่มีผมขาวเต็มหัวแล้ว วิ่งเต้นในทะเลทรายเป็นเวลานาน ทั้งโดนมรสุมโจมตี ทั้งต้องจัดการกับงูทอง เขาจะไม่เหนื่อยได้อย่างไรหล่ะ!ชายชราคนนี้ ได้เอาตนเองเป็นคนที่สนิทที่สุดแล้วแล้วนางหล่ะ!มีเรื่องที่ต้องทำมากมาย จึงเอาใจใส่เขาน้อยไป แต่ก็ไม่สามารถที่จะอยู่พูดคุยกับเขาดีๆ ไม่สมควรจริงๆจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจและสะอื้นเล็กน้อยๆ เสียงร้องไห้นั้นจริงครึ่งไม่จริงครึ่ง แต่ก็ยังโผเข้าหาเขาโดยไม่สนใจอะไร และพูดว่า:“ท่านปู่ ท่านปู่ ช่างดีจริงๆเลยที่ท่านไม่เป็นไร ข้ากังวลแทบตายแล้ว”ได้ยินดังนั้น!ตาเฒ่าเย่นก็อึ้งไป ไม่มีปฏิกิริยาใดๆกลับมาอยู่ครู่นึง รอจนหลังจากโต้ตอบมา ก็พูดโต้ขึ้นมาว่า:“นังหนู เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม? เป็นไข้หรือไม่? ไม่งั้นเจ้าก็คงเรียกว่าตาเฒ่าเย่น?”726
จู่ๆนางก็มาพูดว่าท่านปู่ มันก็ไม่ค่อยชินเท่าไหร่หลานเยาเยาไม่ได้สนใจคำพูดของเขา เดินไปยังข้างกายเขา และคล้องแขนเขาไว้ มองเขาอยู่ตลอด พูดเสียงดังว่า:“ท่านปู่ ท่านปู่ที่แสนดีของข้า ลำบากท่านแล้ว! อยากนั่งลงแล้วให้ข้าทุบหลังนวดไหล่ให้ท่านไหม?”เดิมทีคิดว่าตาเฒ่าเย่นจะตอบอย่างสดชื่น แต่คิดไม่ถึงว่า พอหลังจากที่ได้ยินคำพูดนางแล้วเขาจะตัวสั่น ดึงมือออกมาทันที และมองนางด้วยท่าทางที่เหมือน
