รอจนกระทั่งทุกคนรวมตัวกันแล้ว หลานเยาเยาก็ตรวจนับจำนวนคน เดิมที คนของนางกับเย่หลีเฉินรวมกัน มี48คน พอมีมรสุม บวกกับการโจมตีของงูทอง ตอนนี้จึงเหลือเพียงยี่สิบกว่าคนหายไปมากกว่าครึ่งตอนนี้ทำได้เพียงรอทรายเหลืองที่ตลบอบอวลไปทั่วท้องฟ้าหายไป ถึงจะสามารถไปหาคนได้โชคดีที่อากาศหลังมรสุมนั้นสงบเป็นพิเศษ ไม่มีแม้แต่ลม ยาผงที่โรยอยู่บนเนินทราย ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกลมพัดกระจายหายไป ด้วยเหตุนี้งูทองทะเลทรายที่ตามมา อยากจะมุดเข้าเนินทรายมาโจมตีพวกเขาก็ทำไม่ได้ดังนั้นในคืนนั้น พวกเขาจึงพักผ่อนอย่างสบายใจถึงวันที่สองทรายเหลืองที่อบอวลอยู่ในอากาศก็จางลงไปหมดแล้ว ท้องฟ้าไร้เมฆ แม้แต่พระอาทิตย์ก็ไม่มีคนที่พักผ่อนอยู่รอบๆเนินทรายก็ตื่นขึ้นมาทีละคนหลานเยาเยาดูเหมือนจะตื่นเช้าที่สุด แต่ที่จริงนางไม่ได้นอนทั้งคืนเพราะยังหาจื่อเฟิงไม่พบ……นางตบๆทรายเหลืองที่อยู่บนตัว และเดินไปยังข้างกายส้งเย่นกุยที่เฝ้ายามตลอดทั้งคืน หน้าเขาไม่มีความเหนื่อยเลย ยังคงดูมีท่าทางมีวิชาความรู้บุคลิกสง่างามและมีความอวดดีเล็กน้อยอยู่713
นางยื่นมือไปตบๆไหล่เขา เพื่อดึงเขาจากความคิดกลับมาสู่ความเป็นจริง“เจ้าอยากไปพักผ่อนเสียหน่อยไหม?”แม้จะรู้ว่าประโยคนี้มันไม่จำเป็น แต่นางก็ยังถามส้งเย่นกุยหันหน้ามา เอาสายตามามองยังมือเรียวที่วางอยู่บนไหล่เขา และนัยน์ตาก็วูบไหวเล็กน้อย จากนั้นก็สบตาหลานเยาเยา“ข้าไม่เหนื่อย!”เมื่อได้ยินเขาพูด หลานเ
