มใช้ยาผงไล่งูเปิดทาง ส่วนเย่หลีเฉินก็ตัดสินใจที่จะอยู่ท้ายสุดหลานเยาเยากับส้งเย่นกุยก็ไม่ได้เคลื่อนไหวทันใดนั้นตาเฒ่าเย่น และสมาชิกสำนักหงอีคนหนึ่งก็ต่างบินไปยังด้านข้างที่ยู่หลิวซูเปิดทางไว้ และฆ่างูทองที่คิดจะกระโดดโจมตีทุกคนลมได้พัดยาผงที่โปรยไว้บนเนินทรายไปหมดแล้ว หลานเยาเยาสั่งให้คนที่อยู่สุดท้ายถอยทัพโดยด่วนยืนบนเนินทราย มองพวกเขาค่อยๆไกลออกไปจากเนินทราย ก็ดึงสายตากลับมามองงูทองที่วนขึ้นมาเกือบจะถึงยอดเนินทรายยกเท้ากำลังจะไป716
หางตาก็เห็นส้งเย่นกุยมองรูปปั้นหินทารกยักษ์หลับนอนไม่ขยับเหมือนเหม่อไปแล้ว……เหมือนกับสถานที่นั้นทำให้เขาคิดอะไรขึ้นมาได้หันไปตะโกนเรียกส้งเย่นกุย แต่เขาก็ไม่ได้ดึงสติกลับมาไม่มีวิธีแล้ว นางทำได้เพียงลากแขนของเขา พาเขาบินออกจากเนินทรายโดยเร็วส่วนงูทองนั่นก็กระโดดขึ้นมา แทบจะพันเท้าของส้งเย่นกุยแต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เมื่อครู่แค่แตะเท้าของเขา ก็เหมือนกับถูกอานุภาพขนาดใหญ่ดีดออก และถูกทำให้สั่นสะเทือนจนกลายเป็นผุยผงแม้หลานเยาเยาจะมองไม่เห็นแต่ก็รู้สึกได้ ส้งเย่นกุยมีกำลังภายในที่แข็งแกร่งผิดปกติ ที่มีการระเบิดเมื่อครู่นั้น แรงบีบมหาศาลก็ม้วนเข้ามาที่นางแรงบีบแบบนี้ ถ้าเทียบกับราชครูเทียนเวิงแล้วก็พอๆกันในใจก็แอบตกใจ!แต่ใบหน้าก็ไม่ได้แสดงอะไร เพียงแต่หันไปมองเขา“สติกลับมาแล้วหรือ? ไม่เป็นไรนะ!”“ไม่เป็นไร”ส้งเย่นกุยส่ายหัวเล็กน้อยเพราะหลานเยาเยาได้รับบาดเจ็บ
