ภายในจากมรสุมทะเลทราย บวกกับที่ถูกชนทั่วทั้งตัวนั้นเจ็บมาก ดังนั้นนางจึงพาส้งเย่นกุยบินไปได้ไม่ไกลนักไปหยุดลงที่ท้ายขบวน เมื่อได้ยินการเคลื่อนไหว เย่หลีเฉินที่รับผิดชอบอยู่ด้านหลังก็หันกลับมา เมื่อเห็นว่าเป็นพวกเขา ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก717
“โชคดีที่พวกเจ้ามาแล้ว”ถ้าผ่านไปอีกสักพัก เกรงว่าเขาจะอดไม่ไหว ต้องกลับไปหาพวกเขา“ดูท่า งูทองพวกนี้คงหิวมาเป็นแปดร้อยปี ไม่เช่นนั้นทำไมงูทองทะเลทรายถึงมารวมกัน แล้วล่าพวกเราที่นี่หล่ะ!”หลานเยาเยามั่นใจว่า ครั้งสุดท้ายที่นางหันกลับไปมอง หัวงูที่มุดออกมาพวกนั้นทำให้คนกลัวจับใจ พรั่งพรูมุ่งหน้ามาทางพวกเขาเป็นจำนวนมาก เทียบได้กับหนังมหันตภัยในยุคงูเห็นได้ชัดว่าเย่หลีเฉินคิดไม่ถึงว่า ในตอนนี้แบบนี้ หลานเยาเยาจะยังมีกะจิตกะใจมาล้อเล่นจนกระทั่งตอนที่เขาหันไปมองด้านหลังของหลานเยาเยา สีหน้าก็เปลี่ยนไป มันหนาแน่น พรั่งพรูมาเป็นผืนๆ ด้วยความเร็วที่เร็วมากจึงอดไม่ได้ที่จะตะโกนเสียงดังไปข้างหน้า เพื่อให้ข้างหน้าเร่งความเร็วอีกหน่อยด้วยความเร็วเท่านี้ ในไม่ช้าพวกเขาจะถูกไล่ทันเพื่อที่จะชะลอความเร็วของงูทอง หลานเยาเยาจึงหยิบถุงยาผงออกมาสองสามถุงและโรยไปที่พื้นเป็นครั้งคราวความเร็วของขบวนนี้แทบจะบินอยู่แล้ว แต่งูทองพวกนั้นก็ค่อยๆไล่ตามขึ้นมาโชคดีที่มียาผงไปจำกัดความรู้สึกในการดมของพวกมันบางครั้งบางคราว แต่เมื่อไม่มีความรู้สึกในการดม พวกมันก็ยังมีตาเมื่อเห็น
