หลังจากนั้นครู่หนึ่งงูทองทะเลทรายก็ไล่ตามพวกเขาไม่ได้ตามคาดแล้วพวกเขามาถึงบนเนินทะเลทรายที่สูงมากแห่งหนึ่ง หลานเยาเยาหลังจากที่หยุดลงแล้ว มองดูส้งเย่นกุยแวบหนึ่ง ก็ดึงแขนออกจากมือของเขานางยังไม่ทันได้ถามอะไร ก็เห็นคนบนพื้นบ้างยืนบ้างนอน มีคนของสำนักหงอีผู้ใต้บังคับบัญชาของเย่หลีเฉินก็มีพวกเขาทุกคนล้วนบาดเจ็บเลือดออก ความรุนแรงของบาดแผลไม่เหมือนกัน มีบางคนโดนเหวี่ยงจนจมูกเขียวหน้าบวม มีบางคนสลบไม่ได้สติ ยังมีบางคนมีเพียงแค่แผลถลอก ทั้งหมดสิบแปดคนดูแล้ว ในพวกเขามีบางคนก็ได้รับการโจมตีแล้วหลังจากที่ได้ยินเสียงฝีเท้า พวกเขาแต่ละคนก็ลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นนางพวกเขาก็แอบโล่งใจพร้อมกัน บนใบหน้าก็เผยออกมาถึงความปีติยินดี“เจ้าสำนัก”“เทพธิดา”คนของสำนักหงอีและผู้ใต้บังคับบัญชาของเย่หลีเฉินเรียกนางพร้อมกันเสียงหนึ่งหลานเยาเยาพยักหน้าเล็กน้อย รีบก้าวเข้าไปตรวจดูอาการบาดเจ็บให้พวกเขาเพิ่งจะนั่งยองๆลงก็ได้ยินเสียงของส้งเย่นกุยดังมาจากทางด้านหลังของนาง700
“คนที่ได้รับบาดเจ็บข้าได้จัดการเรียบร้อยแล้ว เทพธิดาสามารถพักผ่อนก่อนสักครู่ ด้านบนข้างๆวางนํ้าและอาหารที่ข้าหามาได้ ท่านควรจะดื่มนํ้าให้ชุ่มคอก่อนขอรับ”ตกตะลึงกับนํ้าเสียงการพูดที่สงบนิ่งของส้งเย่นกุย ค่อนข้างเหมือนนางท่าทางที่เสแสร้งอวดดีขณะอยู่ที่เมืองหลวง นางมองเขาลึกเข้าไปแวบหนึ่ง จากนั้นก็มองเห็นนํ้าและอาหาร ทั้งหมดกองรวมกันเป็นกอง
