ัว พวกเราต้องรีบหาสถานที่กำบังขอรับ”พูดจบ เขาก็เอาสายตาตกทอดไปบนทารกยักษ์หลับนอนที่ไกลๆ บางทีในนั้นเป็นที่พักที่ไม่เลวอีกทั้ง!ทุกทิศล้วนเป็นทะเลทราย กว้างใหญ่ไพศาล เหมือนกับว่าไม่มีจุดสิ้นสุด พอที่จะสามารถเป็นที่กำบังได้ เกรงว่ามีเพียงทารกยักษ์หลับนอนบนแผนภูมิศาสตร์แล้วหลานเยาเยาได้ยินดังนั้น เอาสายตาเคลื่อนไปทางท้องฟ้าที่มืดครึ้มสภาพอากาศสองสามวันนี้ สองวันก่อนแสงอาทิตย์ยังคงแผดเผาเป็นอย่างมากสองวันนี้ค่อยๆเปลี่ยนเป็นมืดครึ้มแล้วนางมองเห็นด้วยตาเก็บไว้ในใจ สภาพอากาศที่เปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันของทะเลทรายชนิดนี้ จะต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นพร้อมกันเป็นแน่อีกทั้ง นางยังมีลางสังหรณ์ใจที่ไม่ดีอีกด้วย ดังนั้นสองวันนี้นางได้เร่งความเร็วมาโดยตลอดเพียงแค่…….ทารกยักษ์หลับนอนตรงนั้นสามารถเป็นที่กำบังได้จริงหรือ?ฉับพลันนั้นก็นึกอะไรได้ แววตาของนางเปล่งประกายแวบหนึ่ง หันกลับเอาสายตาตกไปบนร่างของส้งเย่นกุย มุมปากอมยิ้ม ยกมือเรียกเขาเข้ามา682
“เทพธิดา มีคำสั่งอะไรขอรับ?”ส้งเย่นกุยรีบมาด้านหน้า เสียงเหมือนดั่งปกติ แต่ในนํ้าเสียงกลับเผยให้เห็นถึงความโอ้อวดที่สงบแฝงมาเล็กน้อยโดยเห็นได้จากจุดนี้ เช่นเดียวกับที่อันธพาลของหมู่บ้านในยามพระอาทิตย์ตกวันนั้นกล่าวว่าเขาเป็นปัญญาชนที่หยิ่งผยอง และไม่ใช่ว่าไม่มีหลักฐานดูท่าแล้ว ความโอ้อวดนี้ยังมาแผ่กระจายออกมาจากในกระดูกอีกด้วยหลานเยาเยาเลิกคิ้วเล็กน้อย ริมฝี
