ปากสีแดงเริ่มขยับ :“จากที่เจ้าเห็น พวกเราควรหรือไม่ควรไปที่นี่?”หลานเยาเยากางแผนภูมิศาสตร์ออกเอามือวาดให้เขาดู นิ้วชี้ที่ขาวละเอียดเรียวชี้ไปบนทารกยักษ์หลับนอนนั้นยู่หลิวซูและเย่หลีเฉินที่อยู่ข้างกายของหลานเยาเยามองดูหลานเยาเยาอย่างประหลาดใจแวบหนึ่ง จากนั้นก็เอาสายทอดบนร่างของยังส้งเย่นกุยรู้สึกแปลกมาก ภายใต้สถานการณ์ปกติหลังจากที่หลานเยาเยาพิจารณาอย่างถี่ถ้วนล้วนจะตัดสินใจเพียงผู้เดียวแต่ว่าทำไม ตั้งแต่ที่ส้งเย่นกุยมอบแผนภูมิศาสตร์ทะเลทรายให้แล้ว นางล้วนสอบถามคำถามบางอย่างกับส้งเย่นกุยเป็นระยะๆ ภายใต้สถานการณ์ทั่วไปก็ล้วนทำตามที่เขาบอกทั้งหมดหรือว่าหลานเยาเยาถูกหลอกให้ลุ่มหลงแล้วหรือ?แต่ว่าดวงตาของนางชัดเจน เพราะการกระทำเหมือนเมื่อก่อน และไม่มีอะไรที่ไม่เหมาะสม พวกเขาเพียงแค่มองไว้ในตา และไม่ได้พูดอะไร683
เพราะว่าพวกเขาเชื่อหลานเยาเยา รู้สึกว่านางทำเช่นนี้ก็มีเหตุผลของนางราวกับว่าส้งเย่นกุยมองไม่เห็นสายตาที่แปลกประหลาดของคนอื่น และเอาสายตามองไปยังทารกยักษ์หลับนอนนั้นที่มือของหลานเยาเยาชี้อยู่โดยตรง แววตาไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่เงียบไปครู่หนึ่ง จึงได้เปิดปากพูดเบาๆ :“แม้ว่าข้าจะไม่เคยเข้ามาในทะเลทราย แต่พระคุณเจ้าหยวนซูเคยกล่าว ตั้งแต่ไหนแต่ไรมากลางทะเลทรายก็ไม่เคยมีที่กำบัง สามารถกำบังได้มีเพียงตัวเองสิ่งนี้มองดูแล้วเป็นเพียงท่าทารกที่นอนอย่างสงบ แต่ทุกหนแห่งกลับเต็มไปด้วยสัญญาณขอ
