งลางร้าย ข้าคิดว่า ยังไงก็เดินอ้อมหน่อยดีกว่าขอรับ”หลังจากพูดจบ ไม่รู้ว่าเขานึกอะไรได้ เก็บแววตาที่เหยเก จากนั้นก็เอาสายตาวางไว้บนทารกยักษ์หลับนอนตรงที่ไกลๆ สีหน้าจึงได้เปลี่ยนไปเล็กน้อยมองดูภายใต้ท่าทางหลับนอนที่สงบไม่มีพิษภัย อันตรายที่แอบซ่อนอยู่จึงจะเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด สามารถเลี่ยงได้ก็เลี่ยง เลี่ยงไม่พ้นค่อยคิดวิธีรับมือได้รับคำตอบที่แม่นยำ หลานเยาเยาพยักหน้าวินิจฉัยจบแล้ว ไม่ใช่กระต่ายขาวตัวน้อยที่ไร้เดียงสาไร้พิษภัยดังคาด แต่เป็นหมาป่าหางใหญ่ตัวหนึ่งที่กระดิกหางร้องขอความเมตตาเป็นผู้ชาย เหอะ……“ดีเช่นนั้นก็ตามที่เจ้าพูด หลบเลี่ยงจุดไกล…….”คำพูดยังพูดไม่จบ คลื่นลมที่พัดพาลมความร้อนสายหนึ่ง โจมตีผ่านร่างกายพวกเขา คลื่นความร้อนนี้พัดมาจากด้านหลังทันใดนั้นก็มีคนร้องตะโกนด้วยความตกตะลึงหน้าถอดสี :684
“เจ้าสำนัก รีบดูด้านหลังขอรับ ม่านเมฆเหล่านั้นกำลังเคลื่อนที่อย่างพลุ่งพล่านรุนแรง เหมือนกับว่าต้องการจะตกลงมาจากบนท้องฟ้าเช่นนั้น เมื่อครู่ยังไม่มีวี่แววสักนิด ตอนนี้ราวกับว่าปรากฏขึ้นกลางอากาศเช่นนั้นขอรับ”คนที่พูด เป็นคนของสำนักหงอีที่รับผิดชอบสังเกตการณ์สถานการณ์โดยรอบๆมีความคิดจิตใจระแวดระวังมาตลอด แค่ไม่ได้มองด้านหลังเพียงครู่เดียว ก็ปรากฏเหตุการณ์ที่พิสดารขนาดนี้แล้วบรรดาผู้คนได้ยินดังนั้น รีบหันกลับไปดู แต่ละคนล้วนเบิกตากว้างเมฆครึ้มยาวๆแถวหนึ่ง ราวกับนํ้าตกที่ไหลทะลักมาเ
