าพลวงตา ส้งเย่นกุยจะคงอยู่ได้อย่างไร?เป็นเพียงความครุ่นคิดในเวลาไม่กี่วินาที ความคิดจิตใจของหลานเยาเยาได้วนไปมาเป็นร้อยรอบแล้วในที่สุด นางตั้งใจมองจื่อซีอย่างจริงจัง เจ้าเอาตั้งแต่เริ่มเข้าไปที่ทะเลทราย ตลอดจนถึงสถานการณ์ทะเลทรายที่นี่ทั้งหมดพูดใหม่อีกรอบ“ขอรับ!”จื่อซีกล่าวตั้งแต่ต้นจนจบอีกรอบ ทำให้โหลวเย่วตกใจจนหน้าซีดไปมากแม่เจ้า!คงจะไม่ได้เจอผีเข้าแล้วจริงๆหรอกนะ?นางกับหลานเยาเยายังมีคนอีกมากมายอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านฝันฮั๋วตั้งสามวันฟังถึงสุดท้าย ถึงแม้ว่าหลานเยาเยาจะสตินิ่งดีเลิศ ก็อดไม่ได้ที่จะกลืนนํ้าลายครั้งแล้วครั้งเล่านางกระแอมออกมาเบาๆเสียงหนึ่ง“แฮ่ม ดูแล้วยังมีความแปลกประหลาดอยู่จริงๆ”675
ด้วยเหตุนี้หลับตาลงเงียบๆ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็เป็นความสดใสเมื่อคิดถึงส้งเย่นกุยเป็นวิชาการรักษา……นางก็เข้าใจอย่างคร่าวๆแล้วนิดหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วสายตาตกไปอยู่บนร่างของจื่อซีและโหลวเย่วทันที กล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า :“เรื่องนี้พวกเจ้าไม่ต้องไปบอกกับผู้อื่นก่อน ใครก็ไม่ได้ เข้าใจไหม?”“ขอรับ คุณหนู”“เยาเยา ข้าไม่พูดอยู่แล้ว”แม้ว่าจะมีแต่ความงงงันสับสน แต่ก็ยังพยายามพยักหน้า สัญญาว่าจะไม่พูดออกไปต่อจากนั้นหลานเยาเยาจึงให้จื่อซีไปเรียกเย่หลีเฉินมา จากนั้นให้ยู่หลิวซูแบ่งนํ้าและอาหารให้แก่พวกเขาเล็กน้อย และให้พวกเขาหนึ่งคนขี่ม้าหนึ่งตัว“จื่อซี เจ้าเป็นวิชาการรักษา เจ้าและองค์ชายรัชทายาท
