วและถามว่า“ทำไมพวกเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่?”ก่อนที่จะออกจากเมืองหลวง นางก็ได้สั่งให้ทั้งสองคนแอบติดตามเย่เจ๋หยิ่ง เพราะจื่อซีเคยทำงานการแพทย์ในหน่วยองครักษ์ลับของเย่แจ๋หยิ่ง และจื่อเฟิงเป็นผู้ควบคุมกองกำลังให้พวกเขาไปด้วย นางจะได้วางใจแต่ตอนนี้เห็นพวกเขา และใบหน้าของพวกเขาดูไม่ค่อยดี คิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นหัวใจหดหู่ลงทันที“เรียนคุณหนู พวกข้าตามไปได้ครึ่งทาง พวกข้าก็ถูกอ๋องเย่จับได้ เขารู้ความตั้งใจของท่าน และเป็นห่วงท่านมาก จากนั้นได้ออกคำสั่งเด็ดขาด ให้พวกข้ากลับมา”ผู้พูดคือจื่อซีเขามักจะพูดมาก ตลบตะแลง ซึ่งไม่น่าเชื่อถือดังนั้น หลานเยาเยามองไปที่จื่อเฟิง โดยไม่พูดอะไร เพียงแค่จ้องมองตากัน และถามอย่างเงียบๆดวงตาของจื่อเฟิงกระพริบสองสามครั้ง ดูเหมือนกำลังจะหลบสายตา และในที่สุดก็ก้มศีรษะลง พูดด้วยเสียงดังฉะฉาน “เป็นอ๋องเย่ที่ให้พวกข้ากลับมาปกป้องคุณหนู”662
หลานเยาเยาไม่พูดอะไรเมื่อนึกถึงโหลวเย่ว และมองไปที่จื่อซี คิดทบทวนเกี่ยวกับเรื่องนี้ก่อนที่จะพูดว่า“โหลวเย่วได้รับบาดเจ็บ ไปเยี่ยมหน่อยสิ!”เมื่อจื่อซีได้ยิน ก็เงยหน้าขึ้นทันที แววตาของเขาแสดงความกังวล แต่เขาก็รีบเก็บอาการ อยากถามอะไรบางอย่าง และในที่สุดก็ไม่ถาม กุมมือไว้ที่อกแล้วคารวะหลานเยาเยา จากนั้นก็หันตัวค่อยๆเดินออกไปหลังจากนั้น ฝีเท้าของเขาก็เร็วขึ้นเรื่อยๆ และในที่สุดเขาก็วิ่งเร็วเหมือนบินไปที่ด้านล่างของเนินทรายหลานเยาเยาถอน
