ยชน์หรือ?”ถึงตอนพระอาทิตย์ตกดินหลานเยาเยาก็ออกจากห้องไปยังสถานที่ลับตาคน มองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใคร นางก็รีบเอาน่องไก่ที่ปกปิดเอาไว้นานแล้วออกมาแทะหลังจากเดินไปสักพัก และน่องไก่ที่สีเหลืองทองเย้ายวนก็เหลือเพียงแต่กระดูกนางก็โยนไป เช็ดๆมือและเคาะหน้าต่างข้างๆ“พระอาทิตย์ก็ตกแล้ว ทำไมถึงมีคนมาเคาะหน้าต่างอีก?”ในห้องมีเสียงสงสัยของผู้ชายดังออกมา แต่ไม่ได้ยินเสียงตอบของอีกคนที่อยู่ในห้อง แต่ได้ยินเสียงฝีเท้า ที่เดินมายังหน้าต่าง604
“แอ๊ด……”หน้าต่างถูกผลักออก ใบหน้าที่แสนคุ้นเคยก็ปรากฏตรงหน้าหลานเยาเยา“เป็นเจ้า!”คนที่เปิดหน้าต่าง หลังจากเห็นหลานเยาเยา เห็นได้ชัดว่ารู้สึกเหลือเชื่อมาก แต่หลังจากนั้นก็โล่งใจ สายตามองเข้าไปในห้องแว็บนึง และถามเสียงเบาว่า:“เจ้ามาหาจาวหยาง?”หลานเยาเยาดีกับจาวหยางขนาดนั้น ช่วงนี้ไม่เห็นหลานเยาเยามาก้าวก่ายเรื่องของจาวหยาง ก็คิดว่านางจะไม่เข้ามายุ่งแล้วคิดไม่ถึงว่าจะมาตอนนี้ แถมยังใช้วิธีนี้……“ฝ่าบาทปกปิดนางดีขนาดนั้น ประตูห้องยังมีองครักษ์วังหลวงเฝ้าไว้ ท่านคิดว่าข้าจะมาผิดที่หรือ?”เย่หลีเฉินกระพริบตาถ้าหลานเยาเยาส่งเสียงอื้มอย่างเย็นชาแบบเมื่อก่อน เขาจะไม่รู้สึกว่ามีอะไร แต่พอหลานเยาเยาอธิบายแบบนี้ เขาก็รู้สึกทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาทันทีนี่คืออธิบาย?อธิบายกับเขา หรืออธิบายกับจาวหยาง?หลังจากนั้นเมื่อเห็นสายตาของนาง มองไปที่พระราชธิดาจาวหยางที่อยู่บนเตียงในห้อง
