สายตาของเย่หลีเฉินก็ดูหดหู่ จากนั้นก็ยกมุมปากขึ้น หันข้าง ให้ที่แก่หลานเยาเยา และให้นางข้ามหน้าต่างเข้ามาอิจฉาจาวหยางจริงๆ ที่ได้ความเป็นห่วงและคิดถึงของนาง……605
เมื่อไหร่กันที่เขาจะมีตำแหน่งเล็กๆในใจนางบ้าง?พอรู้สึกตัวว่าตนเองคิดอะไรอยู่ เย่หลีเฉินก็แย้งกับตัวเองเล็กน้อยเย่หลีเฉิน เจ้าคิดอะไรอยู่? นางเป็นอาสะใภ้เจ้านะหลังจากหลานเยาเยาเข้าไปจาวหยางที่นั่งอยู่บนเตียง เห็นได้ชัดว่านางระมัดระวังตัวเกินไป หลบสีหน้า และพยายามหลบสายตาของหลานเยาเยาอย่างสุดความสามารถ“โอ้ ไม่เจอกันนาน โหลวเย่วไม่ชอบข้าแล้วหรอ? มา รับไป”พูดจบ!หลานเยาเยาหยิบน่องไก่อีกอันที่กำเอาไว้นานแล้ว โยนไปให้โหลวเย่ว และถือวิสาสะไปนั่งข้างโหลวเย่ว สายตาก็จับจ้องไปยังขาไก่ ที่โหลวเย่วรับไปไว้ในมือ ก็อดกลืนนํ้าลายไม่ได้“……”จู่ๆดวงตาของโหลวเย่วก็แห้งไปเทพธิดาคือหลานเยาเยาจริงๆ หลานเยาเยาที่นางรู้จักกลับมาแล้ว……เย่หลีเฉิน:“……”เทพธิดาที่เขารู้จักหายไปแล้ว……ที่แท้ รูปร่างแรกๆของหลานเยาเยาก็มีชีวิตชีวาน่ารักเช่นนี้ ความเจ็บปวดในใจก็เอ่อขึ้นมาอีกครั้งที่แท้ ตนเองก็เคยพลาดหลานเยาเยาที่ดีที่สุดไป ตอนที่อยากจะหันกลับไป นางก็ไปไกลแล้ว และก็ไม่มีทางเข้าไปในหัวใจนางได้อีก“โหลวเย่ว มือถือน่องไก่เมื่อยไหม? อยากให้ข้าช่วยรึเปล่า?”606
ตอนนี้ระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บของนาง ได้เข้าสู่รูปแบบการจำศีล ถ้าจะเปิดใหม่อีกครั้ง ไม่รู้ว่าจะใช้เวลาเท
