ีกอย่างท้องฟ้าก็เย็นแล้ว กองทัพจะต้องเสริมปรับปรุงเสียหน่อย ถึงจะจัดการออกเดินทางได้”“อื้ม! เข้าหมู่บ้าน อย่าไว้ชีวิต”หลังจากที่หลานเยาเยาสั่งคำสั่งเสร็จ ก็สะบัดบังเหียน ส่งเสียง “ไป” หางของสวนหยู่กระดกขึ้น ส่งเสียงฮี้ฮี้ มุ่งลงทางลาดชัน ไปยังทิศทางของหมู่บ้าน ทุกคนของสำนักหงอีก็ตามมาติดๆฮ่องเต้ที่นั่งอยู่ในรถม้า ก็ถูกทางเขาที่ขรุขระนั้นกระแทกจนอ่วม ฟังจากที่ทุกคนปรึกษากัน ในใจก็อยากจะรู้มาก ว่าหมู่บ้านนี้มันจะเป็นอย่างไร?แต่เขาเพิ่งจะลงจากรถม้าอย่างยากลำบาก ก็เห็นขบวนของหลานเยาเยานั้นเดินไปแล้ว จึงยกขาขึ้นเตะตาเฒ่าที่ประคองเขาลงจากรถ และตะโกนอย่างรีบร้อนว่า:“ตามไป ตามไป รีบตามไป”คนนั้นห้ามพลัดหลงกันเด็ดขาด มาถึงเขตทะเลทรายแล้ว ถ้ามาพลัดหลงตอนนี้งั้นยาฉางตานที่ได้มาไม่ใช่ว่าจะบินไปแล้วหรอ ยิ่งพอคิดถึงราชครูเทียนเวิง ฮ่องเต้ก็รีบปีนขึ้นรถม้า สั่งให้คนตามไปโดยเร็วมององครักษ์วังหลวงที่เดินเท้า และก็มองกลุ่มใต้บัญชาที่ซื่อสัตย์ต่อตนเอง พวกเขาเคยเดินทางบุกป่าฝ่าดงเป็นเวลานานเช่นนี้เมื่อไหร่กัน?พวกเขาไม่มีรถม้า ไม่มีม้าให้นั่ง ตลอดทางอาศัยเพียงแค่สองเท้า ขณะนี้ก็อิดโรยมากแล้ว ตอนนี้ฮ่องเต้ยังสั่งให้พวกเขาวิ่งตามไปด้วยความเร็วอีก จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแน่น560
ตอนนี้สีหน้าของเสด็จพ่อแย่ลงเรื่อยๆ ไม่เหมือนถูกกระแทกตลอดทางสักเท่าไหร่……ดังนั้น!เย่หลีเฉินที่อยู่หลังสุด ก็มองสองสามคนที่ติดตาม
