้อยตำลึง ห้ามขาดแม้แต่น้อย”เหล่าชาวบ้านตกตะลึง!พูดซะดีว่าไม่ใช่คนหยาบคาย?ในเมื่อผู้ใหญ่บ้านก็พูดมาแล้ว พวกเขาเองก็มีเหตุผลเพียงพอที่จะพูดได้แล้ว แต่ว่า……คนละสองร้อยตำลึง พวกเขาอย่างน้อยก็มี เจ็ดแปดสิบคน อาจจะไม่โลภมากไป?ส่วนด้านคนของหลานเยาเยาและฮ่องเต้ ก็ตะลึงเช่นกันยังคิดว่าพวกเขาจะเสนอรอคาที่สูงๆ คิดไม่ถึงว่าจะเพียงสองร้อยตำลึง น้อยไปรึเปล่า!ฮ่องเต้รู้สึกว่านี่เป็นการเหยียดหยามเขาเขาเป็นเจ้าของประเทศผู้สง่างาม ผลาญเงินเหมือนใช้ดิน สถานที่ที่เอาไว้ให้ยืมพักอาศัย ยังไงก็ต้องมอบหนึ่งพันตำลึงให้พวกเขารู้สึกทึ่ง564
เมื่อเห็นหลานเยาเยาไม่พูดอะไรผู้ใหญ่บ้านก็คิดๆ หรือต้องการสูงไปจริงๆ?“แม่นางคิดว่าอย่างไร?”“ไม่อย่างไร ให้พวกเจ้าแสนตำลึง อาศัยสามคืน ต้องมีอาหารดีๆเครื่องดื่มดีๆมาต้อนรับ หากดูแลไม่ครบครัน จะไม่จ่ายสักบาท”ทันทีที่สิ้นเสียง!ก็ได้ยินแต่เสียง “ปีก” ผู้ใหญ่บ้านเป็นลมไปแล้ว……แสนตำลึง……
565
