ลจากข้างกายผู้นั้นเห็นนางยังคงมีอารมณ์ท่าทางที่สงบ จึงอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ร่างของหานแสระหว่างที่ตกตะลึงนั้น มีคนถามด้วยความสงสัย“แม้ว่าสามคนนี้จะเป็นผู้ดูแลเรือแห่งความสิ้นหวัง เช่นนั้นคุณชายหานแสผู้นี้ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นท่านชายหยิ่งของเรือแห่งความสิ้นหวัง กลับกัน ท่านชายหยิ่งตั้งแต่เกิดมาก็ผมขาวซีดน่ากลัวทั้งหัว แต่คุณชายหานแสผู้นี้ผมกลับเป็นสีดำ นี่อธิบายได้เช่นไร?”คำพูดปลุกคนอยู่ในฝัน“ถูกแล้ว! ท่านชายหยิ่งผมขาวทั้งหัวจริงๆ”“เกรงว่าราชครูจะจำคนผิดแล้ว”466
“ก็ใช่นะสิ! แม้ว่าจะไม่ลงรอยกับเทพธิดา ก็ไม่สามารถจะลงมือกับเพื่อนของนางได้”บรรดาผู้คนเจ้าหนึ่งคำข้าหนึ่งคำ เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธในคำเดียว แม้แต่ฮ่องเต้ก็เชื่อครึ่งสงสัยครึ่งดังนั้นเวลานี้ แววตาของราชครูหรี่ลงเล็กน้อย สีหน้าปรากฏรอยยิ้มที่เย็นชาขึ้นแต่หลานเยาเยากลับค่อยๆขมวดคิ้ว ราวกับว่ารู้ว่าเขาต้องการจะทำอะไรต่อไปแล้วนางขยับเท้าเล็กน้อย สุดท้ายก็ไม่ได้ก้าวเท้าออกไป“ดูให้ดี!”สิ้นเสียงของราชครูเทียนเวิงยกมือขึ้นบีบกระดูกสันหลังของหานแสจากทางด้านหลัง ออกแรงจับ“อ้า……”หานแสที่สลบไม่ได้สติ ฟื้นขึ้นมาด้วยความทรมานจากการโดนทะลวงหัวใจความรู้สึกค่อยๆชัดเจนขึ้น มองเห็นทุกอย่างด้านหน้าอย่างชัดเจน สีหน้าท่าทางเจ็บปวด คิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ สายตาตกไปอยู่ด้านล่างแท่นบูชา เงาสีแดงที่อยู่ด้านหน้าเหล่าขุนนางทหาร มุมปา
