หานแสกล่าวทีละคำเรื่องเข้าร่วมการเผาดอกกระดูกขาวที่สวนว่างฮัว เขาใช้ชื่อหานแสในการทำเรื่องเขารู้ว่าราชครูเทียนเวิงจะต้องสืบมาถึงเรือแห่งความสิ้นหวังได้ไม่ช้าก็เร็ว ปิดได้ช่วงเวลาหนึ่งไม่สามารถปิดได้ตลอดชีวิตแต่คิดไม่ถึงว่าจะเร็วขนาดนี้……เกินความคาดหมายของเขาไปมาก“ตายแล้ว เห็นว่าจะไม่ใช่ล่ะมัง? หากว่านางตายแล้ว เจ้าคิดว่าเจ้าจะสามารถมีชีวิตอยู่ถึงตอนนี้? พูด นางอยู่ไหนกันแน่?ไม่เช่นนั้น ไม่เพียงแค่ชีวิตของเจ้า แม้แต่เรือแห่งความสิ้นหวังนี้ ก็จะต้องโดนทำลายเหมือนกับที่พวกเจ้าทำลายสถานที่เลี้ยงบำรุงดอกกระดูกขาวเช่นนั้น”“ฝันไปเถอะ!”เมื่อสองคำที่เย็นชาเปล่งออกมาสีหน้าราชครูเทียนเวิงเปลี่ยนทันที มือข้างนั้นที่ได้ขับเคลื่อนกำลังภายในไว้นานแล้ว โจมตีไปทางหานแสโดยตรงแต่หานแสได้คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว แม้ว่าจะเตรียมตัวหลบไว้ดีแล้ว แต่ความเร็วของราชครูเทียนเวิงชั่งน่าตะลึงจริงๆ พอหลบการโจมตีเมื่อครู่ การโจมตีครั้งที่สองก็ได้โจมตีมาทางเขาแล้วทั้งสองต่อสู้กันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว“พู่ว!”450
ผ่านไปเพียงแค่เจ็ดแปดกระบวนท่า ฝ่ามือของราชครูเทียนเวิงก็ตีไปบนไหล่ของหานแส เลือดกระอักออกจากปาก พ่นลงเป็นรูปดอกไม้เลือดสั่นไหวบนพื้นมองดูเลือดสีแดงสด ราชครูเทียนเวิงยิ้มแล้ว“กินยาถอนพิษดังคาด”หากว่าในร่างกายของหานแสยังมีพิษกู่จิ้น เลือดจะไม่สามารถเป็นเช่นนี้ได้แม้เป็นเช่นนี้ หานแสก็จะไม่ปริปากเด็ดขาด เขาขับเคลื
