ยังไม่ยอมให้เขาได้คิดมาก เงาปีศาจสองเงานั้นก็พันพัวเขาอีก ไม่มีวิธีสลัดออกป่ายเม่ยเซิงทำได้เพียงฝืนวุ่นวายกับพวกเขาตาเห็นเงาดำของเงาปีศาจอื่นๆพวยพุ่งออกมาจากนํ้า เฉกเช่นโบผ้าไหมมุดเข้าไปในห้องส่วนตัวแต่ละห้องของเรือแห่งความสิ้นหวัง จากนั้นบนหน้าต่าง ข้างประตูห้องก็สาดด้วยสีแดงฉานบาดตาแม้จะปล่อยสัญญาณแล้ว คนของเรือแห่งความสิ้นหวังได้มีการเตรียมตัวแล้วแต่การมาอย่างกะทันหันของเงาปีศาจเหล่านั้นชั่งแปลกประหลาด มีความรวดเร็วเป็นที่สุดไม่ว่า เงาร่างยังร่องรอยไม่อยู่นิ่ง ลงมือไปทางพวกเขายากมากอีกทั้ง มากกว่ายิงจวนที่เจ้าของเรือของพวกเขาจัดการบริหาร ยังเป็นวิธีการที่โหดร้ายหลังจากนั้นครู่หนึ่ง!ในที่สุดป่ายเม่ยเซิงก็หาจุดอ่อนของเงาปีศาจพบ แทงหนึ่งในคนที่พัวพันเขาตายในหนึ่งดาบ อีกคนหนึ่งก็ถูกเขาแทงได้รับบาดเจ็บ แต่ตัวเขาเองก็มีเลือด รอยแผลสองสามรอยประทับอยู่บนร่างกายขณะที่เขาพุ่งเข้าไปในห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง ด้านในก็ล้วนเป็นทะเลเลือดแล้ว เสียงร้องเวทนาดังต่อเนื่อง“ปัง……”เงาคนผู้หนึ่งทะลุหน้าต่างเข้ามา ล้มขวางอยู่ที่พื้นโดยตรง มุมปากมีเลือดทะลักออกมา443
“ซาหมั่นเฉิง เจ้าก็ชั่งอ่อนไปแล้วมั้ง?” ป่ายเม่ยเซิงทอดถอนใจจากนั้นก็รีบไปคุ้มกันข้างหน้าเขา ซาหมั่นเฉิงทำตาขาวใส่เขาแวบหนึ่ง พูดอย่างอารมณ์เสีย :“อ่อน? หวังว่าอีกครู่ เจ้าอย่าตายก่อนข้า”หางเสียงยังไม่ได้หลุด บนหน้าต่างที่ซาหมั่นเฉิงทะลุหน้าต่าง
