กโยนมาแทบขาเขาอีกสองสามคน เขาลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก นัยน์ตาหรี่ลง จากนั้นก็หัวเราะเยาะเย้ยออกมา ท่าทีราวกับว่าไม่สนใจที่อยู่ข้างเท้าของหานแสคือป่ายเม่ยเซิงพวกเขา แต่ละคนบาดแผลเต็มตัว ทั้งร่างกายเป็นเลือดขณะนี้ หนึ่งคนหนึ่งเงาบินตกลงมาอยู่บนราวบันไดดาดฟ้าของเรือ มองดูมนุษย์เลือดสองสามคนบนพื้นอย่างเงียบๆเวลานี้!เงาปีศาจผู้หนึ่งมาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว :452
“รายงานราชครู คนในเรือแห่งความสิ้นหวัง ที่ควรฆ่าก็ฆ่าแล้ว ที่ควรพามาก็พามาแล้วขอรับ”“อืม!”มองดูแสงเพลิงที่หนาแน่นของเรือแห่งความสิ้นหวัง ราชครูเทียนเวิงยิ้มด้วยความพอใจ จากนั้นก็ถาม “ฝั่งของเราตายไปเท่าไหร่?”ในนํ้าเสียงราวกับแฝงความโอ้อวด และเหมือนกับดูหมิ่นว่าคนของเรือแห่งความสิ้นหวังอ่อนด้อยขนาดไหน“นักฆ่าเงาปีศาจตาย ตายแล้วห้าสิบกว่าคน บาดเจ็บแล้วสามสิบกว่าคน ทำลายศัตรูเกือบสี่ร้อยคนขอรับ”“อะไร”ได้ยินตัวเลขนี้ แววตาของราชครูเทียนเวิงเปลี่ยนไปทันที ฝ่ามือหนึ่งตีผู้ที่มารายงานตายไปที่พื้นโดยตรง เพื่อระบายความคับแค้นในใจเรือแห่งความสิ้นหวังที่จิ๊บจ๊อย สามารถสังหารนักฆ่าที่เขาภาคภูมิใจที่สุดไปกว่าห้าสิบคนอย่างเกินคาด นี่ยังเป็นสถานการณ์การภายใต้การซุ่มสังหารนักฆ่าที่ดำนํ้าอยู่ใต้นํ้าของเรือแห่งความสิ้นหวังอีกด้วยดูท่าเขาดูถูกเรือแห่งความสิ้นหวังแล้วไม่เช่นนั้น…….เงาปีศาจเหล่านั้นยังต้องตายมากขึ้นเป็นดังคาด!453
ไม่ว่าจะฝึกฝนเช่นไรพวกเขา
