นคนที่เผาดอกกระดูกขาวที่เขาจัดการดูแลอย่างทุ่มเทอย่างราบคาบเวลาอันสั้นแววตาของราชครูเทียนเวิงก็มีโทสะที่รุนแรงขึ้นมา ทำให้หานแสรู้สึกได้ถึงแรงสังหารที่คุกรุ่นได้ทันที“เหอะ! ท่านก็ไม่ใช่ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือ?”448
หานแสแสยะมุมปาก ในตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน สายตาจับจ้องราชครูเทียนเวิงที่เดินเข้ามาหาตัวเองอย่างเชื่องช้า“หลานเยาเยาล่ะ? เจ้าไม่ตาย คิดว่านางก็คงไม่ตายสินะ?” ราวกับว่าราชครูเทียนเวิงรู้สึกได้ถึงคำว่าอัปยศสองคำอีกครั้ง คนที่เขาไม่เคยเห็นอยู่ในสายตา ให้การโจมตีที่ถึงชีวิตกับเขา ยังมีชีวิตอยู่อย่างปลอดภัย นี่เป็นความอัปยศอดสู้ขั้นไหน?“พูด นางซ่อนตัวอยู่ที่ไหน?”วิชาการรักษาของหลานเยาเยาสามารถกล่าวได้ว่าไม่มีที่สองบนโลกนี้ คนที่โดนพิษกู่จิ้นมากมายขนาดนี้แล้วไม่ตาย นอกจากศึกษาและปรุงยาถอนพิษก็ไม่มีทางแก้อื่นและคนที่สามารถปรุงยาถอนพิษกู่จิ้นได้ บนโลกนี้เกรงว่าคงจะมีเพียงหลานเยาเยาผู้เดียวแล้วและล่ะมัง!“นางตายแล้ว สามปีก่อนเผาดอกกระดูกขาวผืนนั้นแล้วก็ตายแล้ว”
449
