มไปด้วยความเหี่ยวย่น คว้าผ้าม่านไว้ทันใด เผยให้เห็นเพียงเล็บมือที่ยาวๆสามสี่นิ้วจากนั้น ผ้าม่านก็ค่อยๆแหวกออก คนชราผู้หนึ่งที่เต็มไปด้วยผมขาว ร่างกายสวมใส่ชุดเหมือนจีวรของนักบวชลัทธิเต๋าปรากฏตัวอยู่ที่ประตูห้องด้านใน ในชั่วพริบตาแววตาของเขาเฉียบคม สีหน้าเย็นชาเล็กน้อย เดินเข้ามาทางหานแสทีละก้าวทีละก้าว มือแก่ๆอีกข้างกำลังขับเคลื่อนกำลังภายในที่ทรงพลัง ทั้งๆที่เป็นเพียงการขับเคลื่อนกำลังภายในง่ายๆ กลับทำให้คนเปิดตาได้อย่างยากลำบาก447
“นานถึงสามปี คิดไม่ถึงว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่”ราชครูเทียนเวิงหรี่ตา นํ้าเสียงแก่ชรา คล้ายกับนํ้าเสียงดึกดำบรรพ์ค่อยๆดังขึ้นเรือแห่งความสิ้นหวัง เริ่มตั้งแต่สามปีก่อน เจ้าของเรือแห่งความสิ้นหวังท่านชายหยิ่งหายตัวไปอย่างกะทันหัน ต่อด้วยการเปลี่ยนคนอีกผู้หนึ่งมารับตำแหน่งเจ้าของเรือแทนเล่ากันว่าเป็นเจ้าของเรือที่ถ่อมตนมากผู้หนึ่ง คิดไม่ถึง ยังคงเป็นท่านชายหยิ่งผู้นั้นคิดไม่ถึงว่าเขายังไม่ตาย!ปีนั้น ท่านชายหยิ่งผู้นี้เป็นเขาที่ลงมือตีด้วยตนเองให้ตกลงไปในหุบเหวกลางทะเลดอกกระดูกขาว พิษกู่จิ้นของพุ่มดอกไม้นับร้อยได้รับการรบกวนให้ออกมา พิษกู่จิ้นปริมาณมากบุกรุกเข้าร่างกายของเขาถึงขนาดนี้ยังไม่ตายเช่นนั้นก็มีความเป็นไปได้เพียงอย่างหนึ่ง……ท่านชายหยิ่งถูกคนช่วยเหลือไว้ คนผู้นั้นก็คือผู้ที่ทำให้ขณะที่นางใช้วิชาการควบคุมพิษกู่จิ้นประสบกับผลสะท้อนกลับ เกือบจะตาย และเป็
