มื่อสะบัดมือ “ปังปัง”เสียงหนึ่ง ร่างคนที่เหมือนกับชุดเสื้อผ้าสีดำก็ถูกโยนไปด้านข้าง กระดูกเปื้อนเลือดหลายชิ้นกระจัดกระจายออกมามองดูเสื้อผ้าของศพที่ได้ตายนั้น หานแสขมวดคิ้วแน่น กราชับริมฝีปากบางๆนาทีถัดมาร่างกายเขาเอียงไปข้างหนึ่ง เงาปีศาจเงาหนึ่งผ่านด้านหน้าของเขาไป มองตามเงาปีศาจนั่นไป เงาปีศาจสิบกว่าเงาก็ปรากฏขึ้นในห้องของเขาไปแล้ว บนร่างของแต่ละคนแผ่กระจายแรงสังหารอย่างหนักหน่วงนักฆ่าที่ผีเข้าผีออกเหล่านี้ หานแสไม่ได้เห็นเป็นครั้งแรก และรู้ว่าพวกเขาเป็นอะไร สำหรับการปรากฏตัวที่นี่ของพวกเขา น่าประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด446
ในไม่ช้าเงาปีศาจสิบกว่าเงาก็พุ่งไปฆ่าเขา ต่อกรกับนักฆ่าปีศาจเหล่านี้ หานแสไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงอะไร ชั่วพริบตาก็ได้ฆ่าพวกเขาตายแล้วเขาเปล่งเสียงหึอย่างเย็นชาเสียงหนึ่ง!กำลังเตรียมตัวเดินออกไป เพิ่งจะยกเท้าก็รีบวางลงทันทีพลานุภาพที่กดดัน……พลานุภาพที่กดดันแข็งแกร่งมาก…….แข็งแกร่งกว่าอ๋องเย่ในเวลาที่รุ่งเรืองที่สุด จนถึงน่าเกรงกลัวถึงขีดสุด และพลานุภาพความกดดันเช่นนี้ทำให้เขานึกถึงคนผู้หนึ่ง และทำให้เขามั่นใจว่าเป็นคนผู้นั้นจริงๆ คนผู้นั้นที่เขาทั้งเกลียดสุดขีดและกลัวสุดขีด—ราชครูเทียนเวิงเขามาแล้วแล้วก็อยู่ในห้องนี้หานแสขยับเล็กน้อย ราวกับมีลมเย็นพัดใบหน้า หันศีรษะในพริบตา มองไปทางห้องด้านใน ทางเข้าห้องด้านใน มีประตูบานหนึ่ง ใช้ผ้าม่านบังไว้เวลานี้ มีมือแก่ๆที่เต็
