จากนั้น ก็ได้มาถึงตำแหน่งที่พวกเขาได้กำหนดให้เฝ้าดู คนด้านข้าง แต่ละคนสีหน้าเคร่งขรึม ยืนตรงดิ่ง จ้องมองด้านหน้าด้วยแววตาเย็นชาแต่กลุ่มที่หลานเยาเยาได้ปนเปเข้ามาอยู่ เป็นกลุ่มที่อยู่ด้านในสุดติดกับห้องหนังสือกลุ่มนั้นพอดี ใช้โอกาสที่คนด้านข้างไม่สนใจ นางแฉลบตัว แล้วก็เหาะไปที่คานบนเสาข้างห้องหนังสือแต่มาถึงตรงนี้ หลานเยาเยากลับพบปัญหาที่ร้ายแรงปัญหาหนึ่งประตูใหญ่ห้องหนังสือถูกลงกลอนด้วยโซ่เหล็ก หน้าต่างก็เปิดไม่ออกหากนางใช้ยาผงที่กัดกร่อนเหล็กใส่บนโซ่เหล็ก หยดลงไปบนโซ่เหล็กทีละหยดทีละหยดจากบนคานอย่างตรงเป๊ะไม่มีพลาด เช่นนั้นจะเสียเวลามากเพราะว่ากัดกร่อนโซ่เหล็กต้องใส่ยานํ้าน้อยๆ เช่นนี้ถึงจะไม่ออก “ซื่อซื่อซื่อ” เสียงดัง ปริมาณยาน้อยก็หมายความว่าการกัดกร่อนจะค่อนข้างช้าแต่โชคดีอยู่ด้านหลัง จากการเพิ่มปริมาณหยดยานํ้า โซ่เหล็กก็ละลายอย่างรวดเร็วแล้วเวลาที่โซ่เหล็กจะถูกละลายขาด ผู้นำองครักษ์วังหลวง พากองกำลังองครักษ์วังหลวงลาดตระเวนรอบหนึ่ง และกลับมาถึงที่ห้องหนังสืออีกพวกเขาเดินไม่ช้าไม่เร็วแต่ว่า สำหรับหลานเยาเยานี้นับว่าเป็นจังหวะที่ลำบากเพราะหากเมื่อโซ่เหล็กละลายขาด นางจับไว้ไม่ทันเวลา โซ่เหล็กขาดตกพื้นส่งเสียงดัง ถึงเวลานั้นนางก็ถูกเปิดเผย436
ดังนั้นสายตาของหลานเยาเยา เคลื่อนไปมองไปมาที่โซ่เหล็กที่ค่อยๆถูกกัดกร่อนและผู้นำที่นำกองกำลังนั้นเดินมาอย่างช้าๆอยู่ตลอดกลัวว่าจะพลาดอะไรจน
