ถึงรอจนนาทีสุดท้ายโซ่เหล็กถูกกัดกร่อนขาดแล้ว และตกลงไป……และผู้นำองครักษ์วังหลวงก็พากองกำลังนั้นมาถึงด้านหน้ากองกำลังด้านหน้าสุดพอดีโซ่เหล็กตกพื้นในเวลานั้น หลานเยาเยาเหาะลงมาอย่างเงียบกริบ รับโซ่เหล็กไว้เบาๆแต่ว่า……ก็ยังส่งเสียงออกมาเล็กๆน้อยๆมีคนในกองกำลังนั้นที่อยู่ใกล้ประตูใหญ่หันกลับมา มองครู่หนึ่ง ไม่เห็นอะไร และไม่ได้ใส่ใจกลอนบนประตู จึงหันหน้ากลับไปด้วยความสงสัยหลานเยาเยาที่ถือโซ่เหล็กอยู่บนคานห้องแอบถอนหายใจ เหงื่อออกในอุ้งมือเกือบจะถูกเปิดโปงแล้วโชคดีที่ตัวเองฉลาดปราดเปรื่อง!หลังจากที่หลานเยาเยาวางโซ่เหล็กลงเบาๆดีแล้ว เปิดประตูเข้าไปอย่างระมัดระวังและปิดลงค่อยๆก็ไม่รู้ว่าผู้นำคนนั้นสังเกตเห็นอะไรได้แล้วหรือไม่?มองไปทางด้านหลัง กลับไม่พบความผิดปกติ437
หลานเยาเยาที่อยู่ในห้องหนังสือแล้ว เริ่มค้นตู้ลิ้นชักอย่างเบาๆ ค้นแทบจะทั่วทุกมุมแล้ว ยังคงหาเบาะแสของตราราชลัญจกรหยกแห่งราชวงศ์เก่าไม่เจอทันใดนั้นนางก็ได้ตีหัวตัวเองโง่ตายแล้ว!สิ่งของสำคัญขนาดนี้ ฮ่องเต้ทำไมจะสามารถ วางไว้ในที่ที่เห็นได้ชัดขนาดนี้?ตรงนี้จะต้องมีช่องลับแน่ ดังนั้นนางจึงได้ค้นหาช่องลับที่กำแพงทีละด้านทีละด้านอย่างละเอียด เกือบครึ่งชั่วยาม กำแพงทั้งสี่ด้านถูกนางค้นหาไม่เพียงแค่รอบเดียวกลับยังคงไม่พบช่องลับด้วยเหตุนี้สายตาของนางก็ทอดไปบนพื้นกำแพงไม่มี เป็นไปไม่ได้ว่าบนพื้นก็จะไม่มีหรอกนะ!แต่หลังจากที่นางได้ค้นหาท
