งกลมสีแดงเหล่านั้นก็ยิ่งกระจายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ระยะยิ่งใกล้กับเรือแห่งความสิ้นหวังเรื่อยๆแน่นอน กลิ่นคาวเลือดที่แผ่กระจายออกมาก็กลับยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ……ณ เวลานี้!440
เรือแห่งความสิ้นหวังเงียบสงบไร้ที่เปรียบ ไม่มีเสียงหัวเราะใดๆบนดาดฟ้า เสื้อผ้าบางๆของชายผู้หนึ่งพลิ้วไหวเล็กน้อย ลมเย็นพัดเสื้อผ้าของเขาพลิ้วขึ้น ทำให้หน้าอกที่เปิดโล่งของเขาพัดจนเปิดโล่งมากขึ้นป่ายเม่ยเซิงเงยหน้ามองจันทร์แรมกลางท้องฟ้า หัวคิ้วขมวดเล็กน้อย สีหน้าค่อนข้างกลัดกลุ้มใจ ไม่รู้ว่ากำลังครุ่นคิดอะไรอยู่จากนั้นติดๆ สีหน้าของป่ายเม่ยเซิงเปลี่ยนทันทีแรกเริ่มเขาไม่ได้สนใจถึงผิวนํ้า ทันใดนั้น หลังจากมีกลิ่นคาวเลือดพรั่งพรูเข้าในจมูก เขาก็รีบมองไปทางในนํ้าทันที สีแดงที่บาดตาทำให้เขาเหมือนดังเผชิญกับศัตรูที่แข็งแกร่ง เบิกตากว้างขึ้นทันใด สะท้อนเข้าในวงกลมสีแดงสังเกตเห็นถึงความผิดปกติแล้ว ป่ายเม่ยเซิงรีบหยิบของอย่างหนึ่งออกมาจากช่วงเอวทันที “ฟิ้ว” เสียงหนึ่ง ปล่อยสัญญาณเสียดหูออกไปสัญญาณเพิ่งจะหลุดมือ เขาก็เห็นศพลอยขึ้นมากลางทะเลสาบ นั่นคือพวกเขาเจ้าหน้าที่คุ้มกันของเรือแห่งความสิ้นหวัง วิทยายุทธเทียบได้กับนักฆ่าระดับสูงสุดของยิงจวน ความระแวดระวังและวิทยายุทธเห็นได้ว่าไม่ธรรมดาแต่ทว่ากลับตายอย่างไร้วี่แววเช่นนี้……ต่อจากนั้นก็เห็น เงาดำคล้ายปีศาจร้ายทีละคน พุ่งขึ้นมาจากนํ้า เหาะขึ้นมาบนเรือแห่งความสิ้นหวังในพริบตาพวก
