……เมื่อหลานเยาเยาออกมาจากแหล่งชุมชนคนยากจน ก็เกือบจะใกล้คํ่าแล้วเพราะออกมาจากตำหนักเทพธิดาก็เพื่อสะกดรอยตามพวกผู้เฒ่า ไม่ให้เขารู้ดังนั้นนางเปลี่ยนเป็นชุดธรรมดา ค่อนข้างเป็นกลางชนิดนั้น ผมก็ยกตั้งขึ้น ไว้หน้าม้า เทเอียงไว้สองข้าง เป็นแบบคุณชายที่เจ้าชู้รํ่ารวยในสมัยก่อนชนิดนั้นมองดูถนนหนทางที่ไม่ได้คึกคักมาก หลานเยาเยาตั้งใจเอาหน้าม้ายาวๆบังรอยดอกไม้บนใบหน้าไว้โดยเฉพาะ จากนั้นก็ก้าวเดินไปในฝูงชนมาถึงเขตกลางเมืองที่มีกิจกรรมการค้ามากมายนางเดินไปทางถนนหนทางที่จัดวางอาหารว่างยามคํ่าคืนไว้นางมาแล้วตอนกลางวัน ตอนนี้ผ่านจากเส้นทางนี้ก็เป็นเพียงสัญชาตญาณของนักกิน ผ่านปากทาง นางมองไปทางซุ้มขายขาหมูที่ตัวเองมักจะมาอุดหนุนบ่อยๆอย่างไม่รู้ตัวเมื่อมองดู ทำให้นางอดตะลึงเล็กน้อยไม่ได้ด้านข้างของโต๊ะข้างซุ้มขายขาหมู โหลวเย่วนั่งอยู่ตรงนั้นเงียบๆเจ้าของซุ้มขายของเอาขาหมูชุดแรกให้นาง นางก็ไม่กินแต่วางไว้ด้านข้าง ก็ไม่รู้ว่า ยิ้มแล้วพูดอะไรประโยคหนึ่ง แล้วก็เอียงหน้ามองดูขาหมูชุดนั้นท่าทีเช่นนั้นราวกับว่าอร่อยมาก ในแววตาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่อยากจะกิน แต่สุดท้ายนางก็ยังไม่กิน รอจนเมื่อเจ้าของซุ้มขายของเอาขาหมูชุดที่สองมาให้นางจึงได้เริ่มกินคำใหญ่ขึ้นมา416
แต่กินไปกินไป นางก็แอบเช็ดนํ้าตาราวกับว่าขาหมูหอมๆชุดหนึ่ง ก็มีเวลาที่ทำให้นางกลืนลงไปได้ยากนางเป็นอะไร?หลานเยาเยาเอียงตัวและเดินไปทางนาง อย่างส
