”“แล้วไงต่อล่ะ?”เอวหายแล้วก็เป็นเรื่องที่ดีนี่! นางเป็นคนลงมือใส่ยาเปลี่ยนยาเองนางจะไม่รู้ได้หรือไง?หรือว่าเพื่อสิ่งนี้ยังต้องการไปเลี้ยงฉลองหน่อย?ใครจะรู้…….“มีเรื่องมากมายที่สามารถทำได้แล้ว”“ห๊ะ?”หลานเยาเยายังดึงสติกลับมาไม่ได้ ริมฝีปากก็ถูกจับไว้ จากนั้นก็จู่โจมจูบไปทางนางอย่างดุเดือด ไม่ให้โอกาสนางได้มีปฏิกิริยาตอบสนองแม้แต่น้อยจนนางอ่อนปวกเปียกอยู่ในอ้อมกอดของเย่แจ๋หยิ่ง แต่เขาก็ยังไม่ปล่อยนาง ราวกับว่าต้องการเอาความอดทนขอวันเหล่านี้ทั้งหมดปลดปล่อยออกมาผ่านไปชั่วครู่!403
แก้มแดงกํ่า หลานเยาเยาหอบหนัก ลูบริมฝีปากที่ค่อนข้างบวมแดง มองดูเย่แจ๋หยิ่งอย่างโมโห“ยังไม่ปล่อยข้า?”เย่แจ๋หยิ่งไม่ตอบรับนาง แต่แววตาที่สุกใสของเขาก็เพียงพอที่จะอธิบายทุกอย่างได้แล้ว“……” เอาแต่ใจตัวเองเช่นนี้ดีหรือ?เห็นเย่แจ๋หยิ่งไม่ให้นางลงจากรถมาสักที หลานเยาเยารู้สึกว่าอุณหภูมิในรถม้าสูงขึ้นมาก ทำให้นางร้อนไปทั้งร่าง ต่อด้วยสีหน้าก็แดงกํ่าแต่ทว่า!ในไม่ช้า นางก็พบว่าสายตาของเย่แจ๋หยิ่งได้เปลี่ยนตำแหน่ง ตกอยู่บนเสื้อผ้าบนร่างกายที่ไม่เป็นระเบียบของนาง กล่าวด้วยนํ้าเสียงแหบเล็กน้อย :“เยาเยา ข้าร่างกายแข็งแรงมีกำลัง ไม่ได้กินเนื้อมานานแล้ว ไม่ง่ายกว่าจะรอจนแผลหาย ควบคุมไม่อยู่เล็กน้อย”“เย่แจ๋หยิ่ง ท่านเบาเสียงหน่อย ตอนนี้เป็นเวลากลางวันแสกๆ ท่านไม่ละอายใจหรือ?”หลานเยาเยารีบจัดระเบียบเสื้อผ้าของตัวเองให้ดี ยังไม
