หลานเยาเยาเข้ามาใกล้โดยตรง กอดเขาในอ้อมกอดจากทางด้านหลังไม่เคยคิดมาก่อนว่าหลานเยาเยาจะเริ่มเองเช่นนี้ เย่แจ๋หยิ่งรู้สึกว่าตัวเองที่เป็นเทพแห่งสงครามที่สง่างามเป็นเหมือนกับภรรยาตัวน้อยๆเช่นนั้น?ดังนั้นเขาจึงขัดขืน“เยาเยา ยังไงก็ให้ข้ากอดเจ้านอนเถอะ?”ใครจะรู้……หลานเยาเยาหรี่ตาลงเล็กน้อย : “ท่านลองพูดอีกรอบ? กล้าพูด ข้าจะถีบท่านตกเตียงไปตรงๆ”เมื่อคำพูดนี้โพล่งออกไปเย่แจ๋หยิ่งก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจนปัญญา เขาทำได้เพียงแค่ยอมจำนน เมื่อไตร่ตรอง เยาเยาสามารถริเริ่มเข้ามากอดเพียงนี้ เขาดีใจแทบไม่ทัน!ใครกอดใครก็ล้วนเหมือนกันแต่ความจริงพิสูจน์ว่า ไม่เหมือนกันจริงๆ หลานเยาเยานอนไม่อยู่ไม่สุก มักจะชอบถูร่างกายของเขาไปมาและเดิมทีร่างกายนางก็อ่อนนิ่ม บวกกับนางเป็นผู้หญิง ทั้งยังเป็นคนที่เขาคิดอยากจะรังแกอยู่ตลอด คนทั้งคนถูไถบนร่างเขา ก็ยากที่จะไม่ทำให้คิดเพ้อไปไกลแต่ทำอะไรไม่ได้ เขาต้องอดกลั้นไว้แต่ว่า อดกลั้นไปอดกลั้นไปเขาก็พบความผิดปกติแล้ว396
เพราะเวลานี้ไม่รู้อย่างไร มือของหลานเยาเยาเริ่มอยู่ไม่นิ่งขึ้นมา“เยาเยา อย่าแกล้ง!”หูเขาแดงไปหมด หายใจก็หนัก แต่คว้ามือข้างหนึ่งได้ก็ยังมีมืออีกข้างหนึ่ง มืออีกข้างหนึ่งก็เริ่มก่อความจลาจลจนมืออีกข้างหนึ่งถูกเขาจับไว้ หลานเยาเยาถึงได้เริ่มสงบเพียงแต่……ก็เพียงแค่สงบลงครู่หนึ่ง มือของนางขยับไม่ได้ แต่นางยังมีขาก็ต้องการแกล้งเขาดีๆสักรอบหลานเยาเยาคิดไม่ดีทำ
