่ลืมที่จะปกปิดร่างกายของตัวเอง ไม่ให้มองได้สักแวบ“เช่นนั้นความหมายของเจ้าคือกลางคืนก็ได้แล้ว?”“ท่าน……”404
ทั้งที่รู้ว่านางไม่ได้หมายความเช่นนี้ กลับจงใจเข้าใจผิด เย่แจ๋หยิ่งคนนี้ร้ายเป็นอย่างมาก“เอาล่ะ ไม่แกล้งเจ้าแล้ว ให้ข้าจูบเจ้าอีกครั้ง ข้าก็จะปล่อยเจ้าลงไป”หลานเยาเยาไม่ขยับริมฝีปาก เพราะว่าบวมแดงเล็กน้อยไม่ค่อยสบาย นางค่อนข้างไม่เต็มใจ แต่ถูกเขากอดไว้แน่นอยู่ในอ้อมกอดไม่ปล่อยมือ ทำอะไรไม่ได้ นางทำได้เพียงพูดง่าย“แค่หน่อยเดียว!”“ได้!”หลานเยาเยาไม่รอให้ลงมือ ก็ยื่นมือสองข้างออกไปจับใบหน้าของเย่แจ๋หยิ่งจากนั้นก็จูบไปทางริมฝีปากบางๆของเขา บอกว่าครู่เดียว หลังจากที่ริมฝีปากของทั้งสองสัมผัสกันเป็นหนึ่งแล้ว ก็หยุดไม่ได้ในทันทีตอนเริ่มยังเป็นการลิ้มรสเบาๆ หลังจากนั้นก็ยิ่งจูบยิ่งลึกซึ้ง แรงที่เย่แจ๋หยิ่งกอดนางราวกับว่าจะขยี้นางไว้ในร่างกายของเขาเช่นนั้นจนเมื่อหลานเยาเยารู้สึกว่าด้านหน้าหน้าอกเย็นหลานเยาเยาที่โดนจูบจนงงงัน รีบดึงสติตื่นขึ้นมามากกว่าครึ่งทันที จากนั้นก็ผลักเขาออกโดยตรงคราวนี้ค่อนข้างนานไปหน่อยดูตำแหน่งที่มือของเย่แจ๋หยิ่งตกลงไป หลานเยาเยาทั้งอายทั้งโกรธ เป็นดังคาดไม่สามารถปล่อยตามใจเขาได้ ถ้ายังไม่หยุดยั้ง อาจจะทำให้รถสะเทือนได้“ที่พูดไว้ว่าจูบครู่นึงล่ะ?” นางถาม405
“เยาเยา นี่สำหรับข้าแล้วชั่งสั่นนัก”เย่แจ๋หยิ่งปล่อยนางด้วยความรู้สึกยังไม่พอ ไม่ได้ขยับนานแล้ว แววตายังค
