พธิดาหลานเยาเยาเดินมาถึงห้องโถงด้านหน้า ก้าวเหยียบเข้าสู่ระเบียงทางเดินยาวตอนนี้ในตำหนักล้วนเป็นคนที่คุ้มค่าสามารถไว้ใจได้ ดังนั้นกินอะไรก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังยังเดินไม่ถึงห้องบรรทม นางก็โบกมือโดยตรง กำลังเตรียมจะหยิบขาหมูจากในระบบออกมาแทะสองคำ ในแววตากลับมองเห็นเงาคนผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาทางนางนางกลืนนํ้าลายเล็กน้อย วางของที่แขวนอยู่ในมือลง แสร้งทำเป็นเดินเล่นอย่างชะล่าใจ ท่าทีสบายใจเป็นที่สุดแต่ความจริงใจใน ได้แอบด่าว่าคนที่มาหลายรอบแล้วแรกเริ่มคิดว่าเป็นคนหนึ่งคน ด้านหลังก็มาอีกสองสามคน คือผู้เฒ่าสองสามคนนั้น คนแรกคือตาแก่เมื่อพวกเขามาถึงหน้าหลานเยาเยาแต่ละคนล้วนมองนางอย่างประหลาดใจ มีคนถามด้วยความสงสัย :“นังหนู เจ้าไปที่ไหนแล้ว ทำไมหน้าเหมือนกับตูดลิง?”407
“ยังมีผิวหนังที่ปากอีก ชนก้อนหินหรือไง? บวมจนแทบปริแล้ว เป็นถึงหมอที่ชื่อเสียงก้องฟ้าผู้หนึ่งนะ! ไม่รู้จักเอายาทาสักหน่อย”“ไปไปไป พวกเจ้ารู้อะไร? แม้ไม่เคยมีประสบการณ์เองแต่ก็ไม่เคยได้ยินมาหรือไง?นังหนูเช่นนี้คือผู้หญิงโตแล้วต้องออกเรือน หญิงสาวรูปงามโดนคนขี้เหร่ที่ไหนคว้าไปแล้ว”“อะไร? มีผู้ชายข้างนอกแล้ว เช่นนั้นก็แย่แล้ว……”ต่อจากนั้นมาก็เป็นเสียงอื้ออึง สนทนากันไม่หยุดพูดจบก็ล้วนเป็นนาง คำถามที่ถามก็ล้วนเกี่ยวข้องกับนางและผู้ชายข้างนอกที่พวกเขาเอ่ยถึงผู้นั้นเพียงแค่……หลานเยาเยายังไม่ต้องการตอบ ก็มองดูพวกเขาถามเองตอบเองอย่างเงียบ
