ในเมื่อเจ้ารู้แล้ว เช่นนั้นก็จะต้องเอ็นดูข้ามากๆ ข้าให้เจ้าไปทางตะวันออกเจ้าก็ห้ามไปทิศตะวันตก ไม่เช่นนั้นมีดนี้ก็แทงไปโดยไร้ประโยชน์แล้ว”หลานเยาเยาโดนเขายั่วโมโหจนยิ้มแล้วหลังจากฟังคำพูดที่เหมือนกับเด็กเป็นที่สุดของเขาแล้ว กลับด่าไม่ออก กลับเป็นเบ้าตาแดงโดยไม่รู้ตัว“ได้ ฟังท่านทั้งหมด”ด้วยเหตุนี้ นางก็จัดการบาดแผลให้เขาอย่างระมัดระวัง กระทำเบามาก เกรงว่าจะทำให้เขาเจ็บ เย่แจ๋หยิ่งก็มองดูนางนิ่งๆเช่นนี้ ปล่อยให้นางกระทำการบนร่างกายของตัวเองความจริง!มีนางรักเอ็นดูดีมากๆ“เยาเยา ข้าอยาก……”“อยากอะไร?” หลานเยาเยาเงยหน้ามองเขาอย่างสงสัย“อยากนอนด้วยกันกับเจ้า นอนเตียงเดียวกันหมอนเดียวกันทุกวัน”“เย่แจ๋หยิ่ง……”386
ขณะกล่าวคำนี้ เย่แจ๋หยิ่งก็ได้แอบสังเกตสีหน้าขอหลานเยาเยา มองดูการแสดงออกทางอารมณ์ของนางที่ทั้งอายทั้งโกรธ ทันใดนั้นเขาก็ปริยิ้มขึ้นอีกครั้งไม่รู้ทำไมเขาอยากแกล้งนางมากๆขึ้นมาทันใด อยากอยู่ติดกับนางมากๆ เกรงว่าหลังจากนี้จะไม่มีโอกาสเช่นนี้อีก“เมื่อสักครู่เจ้าเพิ่งพูดอะไรจะฟังข้าทั้งหมด เพียงความต้องการเล็กน้อยเช่นนี้ของข้า เจ้าก็โกรธแล้ว”“ท่าน……”ทันใดนั้นพบว่า เย่แจ๋หยิ่งเปลี่ยนแล้ว ค่อนข้างมีความเป็นเด็กขี้โมโห และค่อนข้างไม่จริงจังอีกด้วย“ข้าไม่ได้โกรธ ตอนนี้เป็นช่วงเวลาคับขัน ท่านได้รับบาดเจ็บแล้ว เคลื่อนไหวไม่สะดวก ราชครูเทียนเวิงก็ไม่เชื่อใจท่านอีก ให้คนจับตามองท่านทุกขณะ ท่าน
