วันก่อน พบว่าราชครูเทียนเวิงได้เกิดความสงสัยต่อบาดแผลปลอมของเขา เพื่อไม่ใช้ราชครูเทียนเวิงรู้ว่าเป็นเพียงการแสดงละครของเขาและหลานเยาเยา ถึงเวลา หลานเยาเยาก็จะยิ่งอันตรายมากขึ้น384
เขาไม่มีทางอื่น ใช้มีดสั้นแทงช่วงท้องของตัวเองเข้าไปอย่างแรงมีดหนึ่ง……“เยาเยา แสดงละครสมจริงแค่ไหนก็เป็นของปลอม หลอกผู้อื่นได้ แต่หลอกราชครูเทียนเวิงไม่ได้ เขาเป็นอาจารย์ของข้า เป็นผู้ที่ฉลาดหลักแหลมอย่างยิ่ง ไม่ได้เห็นบาดแผลด้วยตาของตัวเอง เขาก็จะไม่เชื่อง่ายๆ”เขานี้ก็ทำด้วยความจนปัญญาใครจะยอมเอามีดแทงไปที่ร่างกายของตัวเองล่ะ?“ดังนั้นท่านก็แทงตัวเองด้วยตัวเอง?”“ข้าเชื่อ หากเปลี่ยนเป็นเจ้า เจ้าก็จะเลือกทำเช่นเดียวกัน”นี่แน่นอนหลานเยาเยาไม่มีอะไรจะกล่าว ทำได้เพียงมองดูเขานิ่งๆเงียบงันอยู่นานหลานเยาเยาก็เคลื่อนสายตาไปบนบาดแผลของเขา เอาผ้าพันแผลออก ในบาดแผลเลือดค่อยๆไหลออกมา กลายเป็นรอยเลือด ค่อยๆไหลรินหลานเยาเยาไม่รู้ว่าควรหรือไม่ควรโกรธถึงอย่างไร นางก็ได้เอากำปั้นตีเข้าไปแรงๆทีหนึ่ง ตีบนหน้าอก ตีไม่หนัก แต่ก็ไม่เบา“ซื้ด……”เย่แจ๋หยิ่งกุมหน้าอกกล่าวว่า : “เจ็บ!”ความจริงไม่เจ็บ เขาเพียงหวังว่านางจะไม่รู้สึกเป็นทุกข์หรือโกรธ385
“ท่านเจ็บให้ตายไปเลยละกัน ยังไงซะท่านก็ไม่เอาชีวิตอยู่แล้ว?”หากว่านางไม่รู้เหตุการณ์ภายใน จะต้องคิดว่า เป็นผู้ที่มีความแค้นแสนสาหัสกับเขาเป็นคนทำ“ล้วนผ่านไปแล้ว เดิมทีไม่อยากให้เจ้ารู้
