ด้“เข้ามา!”นํ้าเสียงของหลานเยาเยาค่อนข้างมีโทสะ เย่แจ๋หยิ่งทำได้เพียงเชื่อฟังมองดูเย่แจ๋หยิ่งที่เชื่อฟังดั่งลูกสุนัขที่ไม่หย่านมอยู่ข้างกายนาง หลานเยาเยาไม่พูดพรํ่าก็ฉีกเสื้อผ้าเขาโดยตรง การกระทำหยาบมาก นี่ก็เป็นการแสดงให้เห็นว่าตอนนี้นางอารมณ์ไม่ดีมากแค่ไหนเห็นบนท้องของเขาพันด้วยผ้า แม้จะใส่ยาแล้ว แต่กลับมีเลือดออกมาแล้วคาดว่าก่อนหน้านี้ตอนที่ต่อสู้กับจื่อซีและจื่อเฟิง ดึงถูกปากแผลแล้วในใจเป็นห่วงทันที ก็ไม่รู้ว่าเพราะเป็นห่วงหรือโกรธ383
ริมฝีปากแดงๆของนางเปิดขึ้นเล็กน้อย :“ได้มาตอนไหน?”นางถามไปพลางดึงผ้าออกไปพลาง ครุ่นคิดวนเป็นร้อยรอบ เมื่อบาดแผลที่น่าตกใจนั่นปรากฏต่อหน้าของนาง หลานเยาเยาอึ้งไปบาดแผลนี้……ชัดเจนว่าเป็นตอนนั้นที่พวกเขาจงใจแสดงละครให้คนอื่นดูที่ร้านประมูลเสินตูตำแหน่งที่นางแทงคือบาดแผลปลอมของเขาแต่เวลานี้บาดแผลนี้กลับเป็นบาดแผลจริง เลือดสดรินไหล“เย่แจ๋หยิ่ง ท่านตอบสิ ทำไมตรงนี้ถึงมีบาดแผล ไม่ได้บอกว่าทำปลอมหรือ?”ทั้งๆที่ตกลงแล้ว หลังจากแสดงละครที่ร้านประมูลเสินตู ก็จะได้ไม่ต้องเป็นกังวลในภายหลังแล้ว แต่ตอนนี้เป็นเช่นนี้หลานเยาเยาปิดตาลงเงียบๆนางรู้แล้ว เขาแสดงละครหลอกแต่ทำจริง จงใจปิดบังนางประการแรก คือรู้ว่านางไม่เห็นด้วยที่เขาทำเช่นนี้ประการที่สอง คือเพื่อไม่ให้ราชครูเทียนเวิงรู้“เยาเยา……”เย่แจ๋หยิ่งเรียกนางเบาๆ จากนั้นก็ยื่นมือมากุมมือที่สั่นเทาของนางนึกถึงสองสาม
