ตอนนี้ถนนหนทางในยามคํ่าคืนเงียบเหงามาก โดยเฉพาะหลังจากมีการปรากฏตัวของคนโดนมนต์ดำ เพิ่งจะมืดคํ่า บนถนนก็แทบจะไม่มีคนแล้ว แม้แต่ตลาดกลางคืนที่เบียดเสียดเสียงดังเป็นปกติก็ไม่ครึกครื้นอีกหลานเยาเยาผ่านบนหลังคาบ้านที่อยู่ข้างถนนไปอย่างรวดเร็วเพียงลำพัง เหลือเพียงเงาจางๆหลังจากนั้นครู่หนึ่งจวนแห่งหนึ่งที่เงียบสงัดและป้องกันอย่างเข้มงวดปรากฏอยู่ต่อหน้าสายตา หมอกยามคํ่าคืนโจมตีมา หลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะสั่นด้วยความหนาว ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางได้เห็นจวนราชครูแต่ครั้งนี้มากลับมีความรู้สึกไม่เหมือนเดิมรู้สึกอึมครึมน่ากลัวมากว่าปกติ นี่คือความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อนนางไม่ได้เข้าไป เพราะนางรู้ นางเข้าไปก็ไม่มีประโยชน์อันใด ยิ่งไปกว่านั้น ข้างในเตรียมการป้องกันอย่างหนาแน่น แทบจะเหมือนกับจวนอ๋องเย่ ด้านในผู้มีวิทยายุทธสูงมากมายนางไม่ใช่คู่ต่อกรของราชครูเทียนเวิง บวกกับ หลังจากที่สวนว่างฮัวสถานที่เลี้ยงบำรุงดอกกระดูกขาวถูกทำลาย คาดว่าเวลานี้ราชครูคงอารมณ์เสียเป็นอย่างมากหากได้บังเอิญเห็นนางเข้า คงจะต้องฉีกนางเป็นชิ้นขยะแน่ดังนั้นนางทำได้เพียงรอคอยอยู่ด้านนอกเงียบๆในจวน361
ในห้องลับที่มืดมิด ด้านในมีสิ่งของแปลกๆอยู่มากมาย ขวดและกระปุกก็มีมากมาย มีเตาและมียาวิเศษเมื่อมองดู ก็มีความรู้สึกประหลาดมากชนิดหนึ่งเย่แจ๋หยิ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่งที่ดูพิเศษ โดยมีผ้าสีขาวผูกไว้ที่แขนข้างหนึ่ง ยังมีสิ่งของที่
