ไปที่ตู้เสื้อผ้าทางนั้นหยิบเสื้อคลุมชุดหนึ่งมาคลุม หมุนตัวแล้วก็จากไปทางหน้าต่างหลังจากข้ามกำแพง นางเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา ไม่นานก็มาถึงจวนอ๋องเย่จวนอ๋องเย่แห่งนี้ด้านหน้าแสนจะโอ่อ่า นางเข้าไปไม่เพียงแค่ครั้งเดียวแล้วองครักษ์ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูคุ้นเคยกับนางจนคุ้นเคยกว่านี้ไม่ได้แล้วแต่นางก็ยังคงเลือกที่จะอ้อมประตูหลัก ข้ามกำแพงเข้าไป อีกทั้งยังซ่อนอยู่ในที่มืดไม่ให้องครักษ์พบเห็น แอบเข้าห้องบรรทมของเย่แจ๋หยิ่งไปอย่างเงียบๆที่ดึงดูดสายตาก็คือเตียงที่โอ่อ่าด้านบนมีคนนอนอยู่หนึ่งคน ใช้ผ้าห่มบางๆคุมร่างกายของตัวเอง หายใจอย่างสมํ่าเสมอ คนบนเตียงหลับสนิทตัวเองคิดไตร่ตรองไปมานอนไม่หลับเย่แจ๋หยิ่งคนนี้กลับดี นอนอย่างสงบสบาย แทบจะนอนกรนแล้ว356
ด้วยเหตุนี้หลานเยาเยาเดินย่องเข้าไป คิดอยากให้เขาความประหลาดใจแก่เขาดังนั้น เมื่อมาถึงข้างเตียงนางก็พุ่งเข้าไปโดยตรงคนที่เดิมทีนอนอย่างสงบสบาย ลืมตาขึ้นมาทันใด จากนั้นก็สบตานาง แววตาประสานกันในพริบตา ร่างกายของทั้งสองตะลึงงันทันทีฉับพลันนั้น!ราวกับว่าบนหัวของทั้งสองคนมีอีกาบินผ่านจากนั้นก็มีเสียงกรีดร้องแหลมน่ากลัวดังมา ดังสู่ท้องฟ้า“อ้า……”“อ้า……”การเคลื่อนไหวใหญ่ขนาดนี้ ดึงดูดให้องครักษ์นับไม่ถ้วนมาในทันที พวกเขาพุ่งเข้ามาพร้อมด้วยแรงสังหารที่ดุดัน สุดท้ายแต่ละคนก็ล้วนหลบเลี่ยงเคอะเขินหลังจากนั้นครู่หนึ่งหลานเยาเยานั่งอยู่บนเตียงยาวที่เย่แจ๋หยิ่งนั่งบ
