ายใต้เท้าของหานแสหลานเยาเยาไม่ได้มองไปที่พวกเขา แต่หยิบผงยาออกมาจากแขนเสื้อ และถูกยาบนมือและโรยไปบนแผลของป่ายเม่ยเซิง จากนั้นจึงนำยาเม็ดที่ใช้ถอนพิษใส่เข้าไปในปากของเขาตอนนี้ นางจึงได้พบว่า ป่ายเม่ยเซิงจับจ้องมาที่นางอยู่ตลอด พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก ถึงแม้ว่าสีหน้าจะแสนเจ็บปวด แต่ก็ในความเจ็บปวดนั้นก็ยังมีรอยยิ้ม มองท่าทีของนางแล้ว หากจะบอกว่าน่ารักใคร่ก็คงไม่มากเกินไปและยังจงใจที่จะดึงคอเสื้อให้กว้างออก และแยกออกจากกัน ผิวสีนํ้าตาลอ่อนก็เผยออกมา จากนั้นจึงกระซิบเบาๆ“เทพธิดา เจ้าดีกับข้ามากจริงๆ มอบชีวิตให้ได้หรือไหม”หากไม่ใช่เพราะมีองค์ชายรัชทายาทอยู่ด้วย เขาคงจะเอ่ยกับหลานเยาเยาไปโดยตรง287
แต่น่าเสีย ที่หลานเยาเยาไม่ได้สนใจเขา ได้แต่มองบาดแผลที่ถูกแมลงมีพิษกัดด้วยสีหน้าสงบ อาการบวมแดงไม่แพร่กระจายแล้ว จากนั้นจึงลุกขึ้นผู้ชายคนนั้นดีดดิ้นเมื่อนางจากไปแล้ว เขาก็ไม่ลืมที่จะขยิบตาอยู่สองสามครั้งและแสร้งทำตัวน่าสงสาร “เทพธิดา เดี๋ยวก่อน ข้ายังรู้สึกว่าข้าเจ็บมาก เริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว”พูดจบ ป่ายเม่ยเซิงก็รีบขมวดคิ้วทำหน้ามุ่ยมองไปยังนางอย่างเจ็บปวด“เจ้าพยายามพูดให้น้อยหน่อยเถอะ แม้ว่าเจ้าจะเพิ่งกินยาถอนพิษ แต่พิษของแมลงพิษตัวนั้นไม่ใช่พิษธรรมดา หากว่ายาถอนพิษไม่สามารถถอนพิษให้เจ้าได้ เจ้าก็คงได้แต่รอความตาย”เมื่อเห็นความกะล่อนของเขาในตอนนี้ ถ้าไม่ขู่เขาเสียบ้าง เขาก็คงจะไม่ยอมหุบปากเป็น
