อย่างที่คิดไว้!สีหน้าของป่ายเม่ยเซิงก็ซีดขึ้นอีกครั้ง แต่เมื่อเห็นว่ารอยแดงบวมบนแขนของตนเองเหมือนจะไม่แพร่กระจายแล้ว ในใจก็ชัดเจนแล้วจริงๆ แล้วหลานเยาเยากำลังล้อเขาเล่นจากนั้นรีบแสร้งทำเป็นกลัว และพูดปนนํ้าเสียงร้องไห้อย่างผิดหวังเล็กน้อยทันที“โธ่ ดูเหมือนว่าข้าจะหมดหนทางรักษาแล้ว พิษอาจจะฝังลึกเกินไป ข้าจะต้องมีคนคอยดูแลใกล้ชิดแล้ว เทพธิดา ข้าเจ็บตรงนี้อีกแล้ว”“แกร๊ง!” กระบี่ของจื่อเฟิงถูกฟันไปครึ่งหนึ่ง288
ป่ายเม่ยเซิงมองดูแล้วหุบปากทันที ถอนสายตาจากกระบี่ของจื่อเฟิงอย่าเบื่อหน่าย จากนั้นมองไปที่หลานเยาเยาด้วยใบหน้าที่สงบ และอ้าปากพูดเงาร่างสูงชะลูดสีม่วงเข้มนั้นได้ปิดกั้นสายตาของเขาเอาไว้ป่ายเม่ยเซิงจึงรีบหดตัวทันทีเจ้าของเรือ!หลังจากที่ได้สบตาที่เฉยเมยกับเจ้าของเรือ เขาก็เหมือนอย่างกับลูกท้อ ไม่กล้าที่จะพูดอีกต่อไป ได้แต่ทนรอ“อยากตายหรือไง”เมื่อนํ้าเสียงที่เย็นเยียบผ่านคำง่ายๆ สองคำเข้ามา ขนตามร่างกายของป่ายเม่ยเซิงก็ลุกชูชันขึ้นทันที ขณะที่มองเจ้าของเรือของตนเอง ใบหน้าแฝงไปด้วยอารมณ์แปรปรวนนั้น ดูเหมือนว่าสายตาเขาอย่างกับกำลังแทงด้วยมีดอย่างไรอย่างนั้น และเขาก็ส่ายหน้าอย่างรุนแรง“เจ้านายยกโทษให้ข้าเถอะ!”ถ้าไม่สามารถเรียกเจ้าของเรือได้ อย่างนั้นเขาก็เป็นได้แค่เจ้านายแล้วล่ะ“ฮึ!”หานแสแสยะยิ้มอย่างเย็นชา และสะบัดแขนเสื้อข้างหนึ่งแล้วเดินจากไป จากนั้นทุกคนต่างก็รีบตามไป ขณะที่จื่อ
