ซีและจื่อเฟิงเดินผ่านป่ายเม่ยเซิงนั้น ทั้งสองกลอกตาอย่างไม่สนใจแต่กลับกลายเป็นว่าซาหมั่นเฉิง289
ขณะที่เดินไปหาเขา ก็มองเขาด้วยความรังเกียจ และพูดอย่างเยาะเย้ยว่า “ไม่มียางอายหรือไง”แม้จะลวนลามคนอื่นก็ช่างเถอะ แต่ถ้ายังกล้าลวนลามหลานเยาเยาต่อหน้าเจ้าของเรือละก็ คงจะอยากตายจริงๆ !“ช่วยหน่อยเถอะ!”พูดไปหลายรอบแล้วไม่ใช่หรือ!ปกติก็เคยพูดเรื่องนี้ไปแล้ว แต่ก็ยังไม่เคยเห็นใบหน้าอันเยือกเย็นของเจ้าของเรือกลายเป็นแบบนั้น เอาล่ะ ดูเหมือนว่าเจ้าของเรือคงจะหึงเข้าแล้วล่ะ!ป่ายเม่ยเซิงยื่นมือไปทางซาหมั่นเฉิง แม้ว่าซาหมั่นเฉิงจะรังเกียจเขามาก แต่ก็ยังช่วยพยุงเขาขึ้นมา แต่ก็มองเขาด้วยสายตาที่เย็นชาเช่นกัน เมื่อป่ายเม่ยเซิงหันหน้าไปมอง ซึ่งบังเอิญสบตากับเย่หลีเฉินพอดีเอ่อ!ยังมีอีกผู้หนึ่งดูเหมือนว่าเขาจะไม่สามารถพูดไร้สาระได้ ดังนั้นจึงต้องก้าวเดินไปด้านหน้ากับซาหมั่นเฉิงเย่หลีเฉินถอนสายตากลับ มองไปที่หลานเยาเยา ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า“คนของหานแสล้วนแต่เสียมารยาทกับเจ้าขนาดนี้เลยหรือ”หานแสรู้จักเขาดีว่าเขาเป็นผู้ที่เข้มงวดกับตนเองมาตลอด และจะไม่เอาผิดกับพวกลูกน้องเหล่านี้มากนัก“ไปกันเถอะ!”290
หากเย่หลีเฉินรู้ว่าหานแสเป็นเจ้าของเรือแห่งความสิ้นหวัง และคนที่เพิ่งจะลวนลามนางนั่นคือป่ายเม่ยเซิง บางทีก็อาจจะไม่ถามเช่นนี้พูดจบ!ในขณะที่หลีเฉินอยู่ในความสงสัย ทั้งสองคนก็เดินไปข้างหน้าพร้อมกัน……พวกท่านชายและคุณห
