้นสวนว่างฮัวไว้แล้ว ไม่ให้ผู้ใดเข้าออกแต่ หากมีเวลามากสักหน่อย ก็จะเสี่ยงมากขึ้น เมื่อเทียบกับตาและหูที่มีอยู่มากมายของราชครูเทียนเวิง ก็คงจะรู้ในไม่ช้า“ประเทศก่วงส้า”“หรือจะอยู่ในเมืองหลวง”เย่หลีเฉินจ้องมองดวงตาของหลานเยาเยา เมื่อได้ยินนางบอกว่าราชครูใหญ่ของราชวงศ์เก่าอยู่ในประเทศก่วงส้า เขาก็เดาอะไรบางอย่างได้อย่างคร่าวๆ แต่กลับไม่อยากจะเชื่อมากนัก“อืม อยู่ในเมืองหลวงของประเทศก่วงส้า และอยู่ใกล้ๆ พวกเจ้า”ถึงอย่างไรเขาก็ต้องรู้ไม่ช้าก็เร็ว จะรู้ช้าหรือเร็วสักหน่อยก็ไม่แตกต่าง ดังนั้นหลานเยาเยาจึงไม่ต้องการที่จะปกปิดเขา“ใครกัน เป็นใครกันแน่”เย่หลีเฉินที่มีสีหน้าตึงเครียดขึ้นมาทันทีนั้นก็ก้าวไปด้านหน้าสองก้าว และจับไหล่ของหลานเยาเยาเอาไว้ ด้วยสายตาที่ปรารถนาเขาหวังว่านางจะบอกกับเขาโดยเร็ว ว่าประเทศของราชวงศ์เก่านั้นเป็นใครกันแน่ในตอนนี้ราชครูใหญ่ของราชวงศ์เก่าต้องการรวบรวมแผ่นดิน แล้วตอนนี้ที่เขาปรากฏตัวอยู่ในเมืองหลวง เป้าหมายก็คือราชวงศ์ ดังนั้นเขาจึงต้องหาให้ได้ว่าผู้นั้นเป็นใคร280
หลานเยาเยาเริ่มทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อยเขาไม่สงสัยในราชครูเทียนเวิงสักนิดเลยจริงๆ หรือ”นางจ้องมองมือที่วางบนไหล่ของตนเอง และขมวดคิ้วแน่น กำลังของเย่หลีเฉินมีมาก จับไหล่ของนางจนรู้สึกเจ็บ“เจ้าปล่อยข้าก่อน แม้ว่าข้าไม่ใช่ผู้หญิงที่อ่อนแอแต่จับข้าไว้อย่างนี้ก็เจ็บเช่นกัน” นางเตือนอย่างใจดี“ได้ เทพธิดา ขออภัย
