ใช่ เป็นเพราะข้าเสียมารยาทเอง”เป็นเพราะรีบร้อนจนเกินไป ไม่คิดว่าจะเป็นการไม่เคารพต่อเทพธิดาเช่นนี้ เย่หลีเฉินรู้สึกอับอาย แต่ดวงตาของนางยังคงเต็มไปด้วยความปรารถนา “เจ้าบอกข้ามาว่าผู้นั้นเป็นใครกันแน่”เขารู้ในเมื่อราชครูใหญ่ของราชวงศ์เก่าอยู่ในเมืองหลวง และยังมีแหล่งเพาะพันธุ์ดอกกระดูกขาวของเขาที่นี่ ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าเขาได้วางแผนมานานแล้วสำหรับเมืองหลวงนั้นได้มาอย่างง่ายดายหากเข้าไม่รู้วันนี้ บางทีอาจจะต้องรอจนกว่าราชครูใหญ่ของราชวงศ์เก่าจะครอบครองประเทศก่วงส้าเป็นของตนเองซะก่อน เขาจึงจะรู้หรือบางที……เขาอาจจะไม่มีชีวิตแล้วด้วยซํ้าดังนั้น เขาจึงกล้าแน่ใจว่าราชครูใหญ่ของราชวงศ์เก่าจะเปลี่ยนชื่อเสียงเรียงนามเป็นคนอื่น และหลบซ่อนอยู่ในเมืองหลวง281
“องค์ชายรัชทายาท” หลานเยาเยาส่งเสียงเรียกเย่หลีเฉิน และทักท้วงความคิดเขากลับมา ขยิบตาราวกับเส้นไหม และมองดูเขาอย่างเงียบๆ เหมือนกับมีอะไรจะถาม “เจ้าคิดว่าราชครูเทียนเวิงจะเป็นอย่างไรบ้าง”“ราชครูเทียนเวิง ผู้นี้ได้รับความไว้วางใจจากเสด็จพ่อ เขาเป็นคน……”เย่หลีเฉินไม่เข้าใจมันมาระยะหนึ่งแล้ว และอยากจะบอกว่าราชครูเทียนเวิงมีความสามารถมากมาย และได้ช่วยฮ่องเต้แก้ปัญหาด้านการเมืองที่วุ่นวายมาไม่น้อยแต่จู่ๆ ก็ตระหนักได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง เขาก็หยุดพูดไปทันที ส่ายหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ จากนั้นสีหน้าก็ซีดเซียวลงหรือจะเป็นเขาจะเป็นเขาได้อย่าง
