“ไม่ต้องจำเป็นต้องช่วย!” หานแสพูดอย่างเย็นชา เมื่อเห็นหลานเยาเยาไม่พูดตอบ เขาจึงกล่าวต่อ “พวกเขาไม่ใช่เจ้า ไม่ใช่ข้า ไม่ใช่อ๋องเย่ ขอเพียงมีแค่ยาสองตัวนี้ก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้นานน่าเสียดาย……ก็แค่พวกเขา แม้ว่าจะมีเลือดของเจ้า มีนํ้าปรโลก แต่ไม่มีดอกกระดูกขาวสีขาวพวกเขาคํ้าชูได้ไม่นาน สุดท้ายก็จะกลายเป็นเพียงคนโดนมนต์ดำที่ถูกราชครูใหญ่ควบคุมเอาไว้ถึงตอนนั้นคงจะมีคนตายมากขึ้น เจ้ารู้ใช่หรือไม่”“ไม่มีอะไรแน่นอน ปีนั้นที่หุบเขาจิ้นสามารถพบดอกกระดูกขาวสีขาวท่ามกลางดอกไม้นับร้อย บางทีอาจจะหาได้ที่นี่เช่นกัน”“เจ้าเข้าใจใช่ไหม ผลที่ตามมาใครก็ไม่อาจแบกรับมันได้ เจ้าทำเพื่อคนคนเดียวมาทำให้คนหมู่มากต้องตกอยู่ในอันตราย นี่มันไม่ใช่นิสัยของเจ้าแม้ว่าราชครูเทียนเวิงต้องการจะได้ยาฉางตานเป็นอย่างมาก แต่หากให้เขารับรู้ว่าเจ้าทำไปทั้งหมดก็เพื่อเอาชีวิตเขา เขาจะต้องจัดการกับเจ้าก่อนแน่นอน จากนั้นก็ไปตามหายาฉางตาน”คราวนี้หลานเยาเยาก็นิ่งเงียบลงสิ่งที่หานแสพูดคือความจริง หากวันนี้หลี่ชิงเหยนได้รับบาดเจ็บยังมีชีวิตอยู่ ก็คงจะต้องเกิดความวุ่นวายอย่างเลี่ยงไม่ได้แน่นอน แม้ว่าเขาจะซ่อนมันไว้อย่างดีแค่ไหนก็ตาม ราชครูเทียนเวิงคงจะต้องหาวิธีลักพาตัวคน จากนั้นนำไปทรมานเพื่อสารภาพ272
เมื่อถึงตอนนั้น เมื่อเลือดของนางได้ถูกเปิดเผย ตัวตนของนางก็จะถูกเปิดเผยไปโดยปริยายเช่นกัน เพียงแค่เวลาไม่ช้าก็เร็ว“หานแส……”นางอ้า
