ปากออกเหมือนต้องการจะพูดอะไรสักอย่าง หานแสไม่ได้สบตานางโดยตรง แต่จับมือนางเอาไว้ที่บาดแผลแผลที่นางได้ทำด้วยตนเองกลับโหดร้ายกับตนเองมาก!หานแสขมวดคิ้ว สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาฉีกผ้าออก และกำลังจะพันให้นางหลานเยาเยาต้องการที่จะผละมือ แต่กลับถูกหานแสกำแน่นขึ้น “อย่าขยับ บาดแผลจำเป็นจะต้องรักษา มิเช่นนั้นผู้อื่นจะเห็นเข้า ในวันพรุ่งนี้อาจจะเป็นอีกครั้งที่เจ้าถูกการวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนที่โหดร้าย เมื่อถึงเวลานั้นเสียงวิพากษ์วิจารณ์ก็จะบีบให้เจ้าต้องจนตรอก”เสียงของที่แผ่วเบาของเขา ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ราวกับว่าไม่แยแสเลยแม้แต่น้อยแต่การเคลื่อนไหวของการพันมือนั้นกลับต่อเนื่องหลานเยาเยาที่ถูกเขาจับจนเจ็บ พยายามผละออกหลายหน แต่ก็ยังไม่แยกออกจากกัน……รองเท้าหุ้มข้อคู่หนึ่งที่เป็นของราชวงศ์ก็ปรากฏขึ้นในสายตาของหลานเยาเยาจากนั้นก็เห็นเย่หลีเฉินที่อยู่ในชุดขององค์ชายรัชทายาท สายตาของเขาก็จับจ้องไปยังบนมือของพวกเขา เหล่ตามองแล้วมองไปที่พวกเขาหานแสรู้ความคิดของเย่หลีเฉินทันที จากนั้นปล่อยมือโดยไม่รู้ตัว หลานเยาจึงถึงมือกลับไปจากนั้นตนเองก็หยิบยาออกมาจากแขนเสื้อ แล้วทำความสะอาดแผลให้ตนเองจากนั้นก็พันแผลจนเสร็จ273
หลังจากทำเสร็จแล้ว หลานเยาเยาเงยหน้าขึ้นมองไปที่เย่หลีเฉินที่ยังคงยืนอยู่ตรงเบื้องหน้าพวกเขา ในเวลานี้สายตาของเขาก็ได้ตกอยู่ด้านหลังของพวกเขา และยังคงสงสัยอย่างซับซ้อน และไม่สามารถบ่งบอกไ
