ด้ว่าอยู่ในอารมณ์ใดหลานเยาเยามองไปที่สายตาของเขา และเห็นว่ามีกลุ่มคนกำลังขุดดินอยู่ผู้คนที่อยู่บนเรือแห่งความสิ้นหวังนั้น พวกเขาแต่ละคนต่างก็สวมหน้ากากเก่าๆแต่งตัวราวกับขอทาน ภายในใจอดไม่ได้ที่จะแอบถอนหายใจออกมาโชคดีที่หานแสยังมีมืออีกข้างหนึ่งไม่อย่างนั้นหากถูกเย่หลีเฉินเห็นเข้า เขาในฐานะเจ้าของเรือแห่งความสิ้นหวังก็คงจะเปิดเผยแต่นางไม่กังวลกับคนของตนเองเลยสักนิด ถึงอย่างไรเย่หลีเฉินก็รู้จักดี ทั้งหมดต่างก็เป็นคนของตำหนักเทพธิดา นอกจากจื่อซีและจื่อเฟิงแล้ว คนอื่นๆ จะสวมหน้ากากหรือไม่สวมนั้นล้วนเหมือนกันทั้งหมด“ข้าจะไปดูทางนั้น”เมื่อรู้ว่าเย่หลีเฉินมีบางสิ่งจะพูด หานแสจึงสุ่มหาข้อแก้ตัว แล้วเดินไปยังสถานที่ที่กลุ่มคนขุดดิน พร้อมท่าทางสง่าและยืดหลังตรงหลานเยาเยาชำเลืองมองไปที่เย่หลีเฉิน หลังจากที่สบตากับเขา ก็เดินจากไปทันทีจากนั้นเดินไปยังส่วนลึกของหนามพุ่มไม้เห็นดังนั้น!เย่หลีเฉินที่สงสัยมองไปที่หานแสที่ยืนนิ่งอยู่ จากนั้นก้าวเท้าเดินตามหลานเยาเยาไป274
หลานเยาเยามองไปยังเขา สองคนสุดท้ายที่ยืนนิ่งอยู่ข้างขวากหนาม ด้วยท่าทางสงบ“เจ้าอยากถามอะไรก็ถามมาเถอะ!”ท่าทางที่เยือกเย็น สายตาจริงใจไม่สามารถที่จะซ่อนมันได้ ก็แค่บอกให้เขารู้ว่าเขาอยากรู้ก็ได้แล้ว“หานแสของเจ้าน่ะหรือ”ความรู้จักนี้ไม่ได้หมายถึงความรู้จักในตอนนี้ แต่เป็นความรู้จักเมื่อนานมาแล้วเพียงเห็นท่าทีที่ใกล้ชิดของพวกเขา แม้ว่าเ
