จู่ๆหลี่ชิงเหยนก็กอดขาไว้“เทพธิดา อย่า เทพธิดาอย่า อย่าทำร้ายท่านแม่ข้า”หลานเยาเยาที่จู่ๆก็โดนกอดขาไว้ก็หมดหนทาง ทำได้เพียงแค่ใช้มือตบหญิงชาวสวนนั่นออกไป ไม่ทันได้ระวังว่าอีกด้านหนึ่งก็มีคนโดนมนต์ดำแยกเขี้ยวยิ่งฟันวิ่งมาอย่างรวดเร็ว ในทันใดนั้น กรงเล็บแหลมและปากใหญ่แยกเขี้ยวก็ตรงมาทักทายหลานเยาเยาตรงหน้าในตอนที่ไม่มีทางเลี่ยง หลานเยาเยาจึงทำได้เพียงใช้กำลังภายในลากหลี่ชิงเหยนบินไปข้างหลังเพราะบนขามีคนนึงจับไว้อยู่ จึงทำให้กำลังภายในของนางลากออกไปได้ไม่ไกลและไปหยุดลงตรงที่ห่างออกไปไม่ไกลนัก“รีบปล่อยข้า เจ้าดูพวกเขา”หลี่ชิงเหยนมองไปตามที่ได้ยิน นอกจากท่านแม่ของตนเองแล้ว ก็ยังมีสิ่งที่น่ากลัวอยู่อีกหนึ่งตนคนนั้นเขารู้จัก นั่นคือสาวใช้เสี่ยวเหลียนร่างกายนางขาดแหว่ง ถูกกินไปส่วนหนึ่ง แม้แต่หัวก็ไม่สมบูรณ์เช่นกัน แต่นางก็พุ่งมาโจมตีพวกเขาอย่างรุนแรง“นาง……นางเป็น……”เสียงสั่นเทา พูดติดอ่าง252
“ก็บอกแล้วว่าคือคนโดนมนต์ดำ ไม่มีสติ ไม่มีความเป็นคน แค่ถูกพวกเขาทำร้ายในไม่ช้าก็จะกลายเป็นแบบพวกเขา”หลี่ชิงเหยนหน้าซีด ขาอ่อนทรุดลงกับพื้น กลัวจนพูดอะไรไม่ออก อยู่ในสภาพที่จะเป็นลมแหล่ไม่เป็นลมแหล่และในขณะนั้นก็มีเสียงหวาดกลัวของชายหญิงดังออกมาจากที่ไม่ไกล“เลือด ตรงนี้มีเลือด องค์ชายรัชทายาท พวกท่านมาดูนี่เร็ว”“พระเจ้า ที่นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่? น่ากลัวมาก ดูเหมือนด้านนั้นจะมีเสียงต่อสู้”“ไป พวกเราไปด
